Gisteravond heb ik een bezoek gebracht aan de werkplaats van Aerorider omdat ik wel eens meer wilde weten over dit interessante voertuig.
Aerorider is gevestigd in IJmuiden (naast Optima, een fabrikant van ligfietsen), en eigenaar Bart de Wert was zo vriendelijk mij een uurtje van zijn schaarse tijd te gunnen om mij alles te vertellen over dit bijzondere voertuig – waarvoor dank!
De Aerorider is een hybride velomobiel, wat wil zeggen dat het een éénpersoons voertuig is, aangedreven door een 600W elektromotor, ondersteund door trapkracht. Hij is vooral bedoeld voor woon-werkverkeer, omdat dat in het algemeen vrij korte afstanden zijn waarvoor relatief vaak de auto gepakt wordt. Het ontwerp van de Aerorider is een afstudeerproject van een student van de TU Delft. In samenwerking met o.a. Optima werd het project handen en voeten gegeven, en sinds een jaar of 5 wordt de Aerorider op kleine schaal geproduceerd. De basis is een uiterst gestroomlijnde glasvezel body welke rust op drie wielen. Het achterwiel wordt aangedreven door de elektromotor en – indien gewenst – door mee te trappen. De beide voorwielen worden bestuurd door twee stuurhendels, een beetje zoals in een tank. Het bovendeel van de cockpit klapt compleet omhoog waardoor makkelijk in te stappen is.
De Aerorider is wettelijk gezien een bromfiets, en is dus begrensd op een snelheid van 45km/u. Binnen de bebouwde kom moet het voertuig op de rijbaan, en dat zal ook prima gaan vermoed ik. De elektrische scooters waar ik op gereden heb haalden ook ‘maar’ 45km/u en daarmee kom je prima mee met de auto’s. Buiten de bebouwde kom mag/moet de Aerorider op het fietspad. Ik ben benieuwd hoe dat in het dagelijks gebruik zal gaan: in vergelijking met een normale fietser is het voertuig dan mogelijk toch wat groot en snel. Maar misschien gaat dat wel probleemloos.
Over het meetrappen had ik zo mijn bedenkingen, maar Bart heeft mij uitgelegd waarom dat is. Ten eerste: de actieradius kan vergroot worden door mee te trappen. Ten tweede: verveling (het was voor mij ook een verrassing). De Aerorider is gericht op ritten waarvoor je zomaar een half uur onderweg bent en dan zou de verveling wel eens kunnen toeslaan. Door mee te trappen blijf je bezig en lijkt de rit korter te duren. Ten derde: in plaats van alleen passief te zitten doe je actief aan lichaamsbeweging en dat kunnen veel mensen prima gebruiken!
Ik mocht zelfs even rijden met een Aerorider die bijna voltooid was. Het enige wat nog ontbrak waren de ramen, maar door het mooie weer was dat niet zo’n bezwaar. Het instappen gaat erg makkelijk, de grote kap klapt omhoog en bij het instappen lijkt het alsof je in een zweefvliegtuig gaat zitten. Een helm of gordel is niet nodig. Na het plaatsnemen kan de kap gesloten worden, ik kreeg het gevoel in een soort cocon te zitten. Niet opgesloten, meer ‘geborgen’. De voorruit is normaal vast gemonteerd, maar de zijruiten en het dakraam kunnen verwijderd worden, wat me vooral ‘s zomers heerlijk lijkt. De stoel is erg comfortabel, er zit een soort welving in waardoor het erg lekker zit en er is zelfs voorzien in een hoofdsteuntje. Na het sluiten van de kap kan de parkeerrem ontgrendeld worden, en met een lichte draaiing aan de linker stuurhendel snort de Aerorider van zijn plek. De besturing was de eerste paar meters erg wennen, maar na een paar minuten voelt het heel natuurlijk aan. De acceleratie lijkt mij pittig genoeg om mee te komen met het stadsverkeer, maar het was zeker niet zo snel als bij de elektrische scooters. Dat is ook niet zo gek, want die scooters hebben een motor van 1,5 of 2 kW (tegen 600W bij de Aerorider) en er is natuurlijk een groot verschil in gewicht. Door mee te trappen kan sneller versneld worden. De Aerorider heeft een tandriemaandrijving, daardoor is vooral bij lage snelheden wel enig motorgeluid te horen, het klinkt dan een beetje als een optrekkende tram of metro. Bij hogere snelheden valt dat geluid weg tegen het wind- en bandengeruis. Over het geheel genomen is de Aerorider een veel stiller voertuig dan een auto of een scooter. De hydraulische remmen voelen krachtig en goed te doseren aan. Het is mogelijk om zonder ondersteuning van de elektromotor te trappen, maar je mag hopen dat je dan niet al te ver hoeft te fietsen want dat gaat erg zwaar. Het is een handige backup-mogelijkheid voor als je ergens met lege accu’s zou stranden.
De Aerorider lijkt op sommige foto’s hoger (of korter/smaller) dan hij in werkelijkheid is. Daardoor had ik wat twijfel bij de stabiliteit, maar dat is niet terecht. Hij is minder hoog dan ik dacht en het zwaartepunt zit dicht bij de grond. Op geen enkel moment tijdens mijn rit was ik bang dat ik om zou vallen. Het rijden is erg comfortabel, het wegdek in de haven van IJmuiden is niet erg goed, maar de vering vangt de meeste oneffenheden goed op. De besturing is erg direct, bij middelmatige en hogere snelheden stuurt het erg prettig, bij lagere snelheden en stilstand moet wel met enige kracht aan de stuurhendels getrokken worden. Het zicht rondom is uitstekend door de grote ramen. Links en rechts zijn kleine spiegels gemonteerd die een goed zicht naar achter geven.
Mijn proefrit en mijn gesprek met Bart hebben mij nog meer enthousiast gemaakt voor de Aerorider dan ik al was. Als je een woon/werkafstand hebt van 10-20 km (of misschien zelfs iets meer) lijkt het mij een ideaal voertuig, helemaal als er op de betreffende route veel files staan en/of er geen goede OV-verbinding is. Je zoeft langs de files en de overvolle treincoupés in een voertuigje wat op 20ct aan elektriciteit heen en weer naar je werk rijdt. Daarbij lijken elektrische voertuigen zoals deze en zonnestroompanelen voor elkaar gemaakt te zijn!
Als laatste vind ik hem simpelweg mooi! Over smaak kun je twisten tot je een ons weegt, maar ik vind het ontwerp geweldig! Het is futuristisch en aan de andere kant tijdloos en simpel. Als je het vergelijkt met het ontwerp van voertuigen als de CityEl of de Twike dan heeft de Aerorider bij mij de meeste punten als het om zijn uiterlijk gaat. Het ontwerp is dan ook een stuk recenter. Met een Aerorider rijd je ontegenzeggelijk in iets wat je niet vaak op de weg ziet.
Het is helaas niet alles goud wat er blinkt. Ten eerste is er de achilleshiel van alle elektrische voertuigen op dit moment: de accu’s en, daaraan gekoppeld, de actieradius. De Aerorider is leverbaar met diverse accu-combinaties: één of twee loodaccu’s, of één of twee NiMH-accu’s. Afhankelijk van welke optie gekozen wordt, of meegetrapt wordt, de temperatuur, de wind en rijstijl varieert de actieradius van 20km tot 80km. Afhankelijk van de woon/werkafstand kan dat voldoende zijn, hoewel ook rekening moet worden gehouden met enige capaciteitsvermindering bij lage temperaturen.
Na de accu’s komen we bij de prijs: de basisprijs van een Aerorider is € 7500,-. Voor dat bedrag krijg je de standaarduitvoering met één loodaccupakket en dus zo’n 20km actieradius. Moet de actieradius groter zijn kan een extra loodaccu geplaatst worden (+ € 300,-) óf er kunnen één of twee NiMH-accu’s geplaatst worden (€ 600,- resp. € 1400,- extra). Bij het zien van dat soort prijzen verbleekt mijn enthousiasme wel enigszins. Voor € 8900,- heb je dan een voertuig wat in prijs niet heel veel verschilt met een normale auto, maar op andere gebieden veel minder flexibel is. En natuurlijk: de lopende kosten zullen erg laag zijn, hoewel niet geheel te voorspellen valt hoe lang de accu’s mee zullen gaan. Vervanging daarvan is niet goedkoop, maar de totale kosten per km zullen waarschijnlijk nog steeds (veel) lager uitvallen als bij een auto. Als laatste is het natuurlijk niet helemaal eerlijk een Aerorider met een auto te vergelijken; het voertuig is nog in een vrij vroeg stadium van ontwikkeling en heeft een aantal eigenschappen die een auto niet heeft.
Het feit dat de aanschafprijs zo hoog is komt voornamelijk doordat de Aerorider met de hand en in kleine aantallen gebouwd wordt. En dat is natuurlijk een frustrerende kip-ei situatie: de prijs kan pas omlaag als er grotere aantallen in serie gebouwd kunnen worden, maar er zullen pas grotere aantallen verkocht worden als de prijs omlaag gaat! Uit mijn gesprek met Bart bleek ook dat hij daar ook hard over nadenkt. De enige weg uit deze cirkel is waarschijnlijk een subsidie op dit soort innovatieve voertuigen (maar de kans daarop lijkt mij klein) of een investeerder met een lange adem die het opstarten van een grootschaliger en meer geautomatiseerde productie wil financieren. Bart is van mening dat de tijd en de technologie er rijp voor zijn, en die mening deel ik met hem.
Een actieradius van 80km is voor verreweg de meeste ritten ruim voldoende, ik heb begrepen dat ongeveer 50% van alle autoritten korter dan 10km is, en daarbij zit er bij dergelijke ritten in het algemeen maar één persoon in de auto. Voordat soort afstanden zou een Aerorider een perfect alternatief zijn; stil en schoon vervoer met lage variabele kosten waarbij je toch droog en beschermd zit. Het zou de stad een stuk leefbaarder maken; geen uitstoot van gassen (althans niet op de gebruikslokatie), nauwelijks geluid, veel minder parkeerruimte benodigd en door de relatief lage snelheid en massa waarschijnlijk minder en ook minder ernstige verkeersongelukken. Als laatste kost het verplaatsen van een licht voertuigje als een Aerorider simpelweg veel minder energie dan het verplaatsen van een auto van 1200kg. Dat spreekt mij zeer aan.
In de werkplaats stond een Aerorider van ongeveer vier jaar oud voor onderhoud, deze zag er nog zeer goed uit. Ik kon eigenlijk weinig slijtage ontdekken als ik het vergeleek met de nieuwe Aerorider waar ik in reed. Een defecte ruitenwisser had wat krassen op de ruit gemaakt, dat was eigenlijk alles.
Dit zijn een paar foto’s van de Aerorider waarin ik een paar rondjes door de haven van IJmuiden mocht rijden:
Foto 1: Overzichtfoto van de Aerorider, zoals gezegd nog zonder ruiten. Zichtbaar is de prachtige stroomlijn van het voertuig.
Foto 2: Het vooraanzicht. Het frontaal oppervlak is zeer klein, in combinatie met de goede stroomlijn zorgt dat voor een zeer lage luchtweerstand.
Foto 3: Eén van de voorwielen met de hydraulische rem. De Aerorider wordt geleverd met bromfietsbanden omdat dat moet voor de goedkeuring, maar veel gebruikers kiezen er voor om de banden te vervangen door smallere fietsbanden omdat dit de rolweerstand sterk verlaagt.
Foto 4: De cockpit. Vooraan de comfortabele stoel. Deze is eenvoudig verstelbaar voor diverse lichaamslengtes. Links en rechts de beide stuurhendels. De linker hendel doet ook dienst als gashendel, en hier is de rem op het achterwiel aan bevestigd, welke ook fungeert als parkeerrem. Met de rechter hendel kan het schakelmechanisme van de trappers bediend worden, en hier is de rem op de beide voorwielen aan bevestigd. Op de ‘kast’ in het midden zit een eenvoudig bedieningspaneel voor verlichting, ruitenwisser en ventilatie. Ook de snelheidsmeter zit hier. Helemaal vooraan zijn de trappers hieraan bevestigd.
De tijd zal uit moeten wijzen of de cirkel van lage aantallen / hoge prijs doorbroken kan worden. Ik hoop van harte dat we over niet al te lange tijd meer Aeroriders op de weg zien. Ik denk dat het product er rijp voor is, nu de markt nog.
In dit filmpje is de Aerorider in actie te zien, het geeft een aardige indruk van het bedoelde gebruik van het voertuig.
De contactgegevens van Aerorider:
Aerorider
Bart de Wert
Industriestraat 3b
1976 CS IJmuiden
Tel: 0255-524636
www.aerorider.com
Over drie weken heb ik een middag een Twike gehuurd, en ik mag ook een stukje in een CityEl rijden. Ik heb dan dus hopelijk aardig vergelijkingsmateriaal tussen een aantal elektrische voertuigen.