Zoals al eerder beschreven was ik er nog niet niet uit wat ik precies wilde met de zonnestroompanelen. Ik had verwacht dat ons elektriciteitsverbruik een stuk hoger zou zijn dan in de vorige woning. Onze nieuwe woning is groter, we hebben een grote elektrische oven, er zit hier en daar wat halogeen verlichting, e.d. Ik heb de afgelopen twee maanden gemeten aan ons elektriciteitsverbruik in onze nieuwe woning en dat vergeleken met het verbruik van vorig jaar in de oude woning. Over 2007 verbruikten we 750kWh en over de eerste twee maanden van 2008 verbruikten we 136kWh. In 2007 verbruikten over de eerste twee maanden 17% van het jaarverbruik, als ik met diezelfde factor het verbruik van 2008 extrapoleer kom ik op 800kWh. Omdat ik tegen de 1000kWh had verwacht valt me dat goed mee!

Aan de aanbodkant verwacht ik een vermindering. Onze vorige woning had een plat dak en dus stonden de panelen op het zuiden gericht waardoor ze hun maximale jaaropbrengst hadden. Op onze huidige woning zit een schuin dak, maar helaas is dat minder gunstig gericht: west-zuid-west. Ik had dat natuurlijk liever anders gezien maar een huis heeft meer eigenschappen en dit was eigenlijk het enige niet-geheel-optimale punt. Gelukkig is het dakvlak aan die kant leeg (geen dakkapel) en heeft het ook geen beschaduwing. Volgens dit instralingsdiagram zou een zonnestroominstallatie in deze positie een vermogensmindering t.o.v. een optimale opstelling van 10-15% mogen verwachten. Met onze bestaande installatie van 855Wp verwacht ik op deze lokatie gemiddeld zo’n 600 kWh.

Als ik dus onze installatie ongewijzigd zou laten plaatsen zou dat op een gemiddeld jaarverbruik komen van ongeveer 200kWh. Ten opzichte van het verbruik van een gemiddeld huishouden (3500-4000kWh, wel met meer personen) is dat onwaarschijnlijk laag, maar het was voor mij niet genoeg. Zoals een ‘zonne-collega’ het uitdrukte ben ik besmet met het ‘zonnevirus’ Ik kon het dus niet nalaten om na te denken over uitbreiding van de installatie. Daarbij stuitte ik op een paar interessante overwegingen:

- Om het restverbruik van 200kWh op te wekken zou ik een installatie nodig moeten hebben van zo’n 300Wp. Een installatie van dat formaat is slecht verkrijgbaar en zou ook erg duur per Wp zijn.
- Ik wilde panelen van zoveel mogelijk gelijk formaat als de drie bestaande Sharp-panelen om een ‘lappendeken-effect’ te voorkomen. Ons dak is zichtbaar vanaf een vrij drukke weg en ik wil een mooi ‘visitiekaartje’ voor zonnestroom zijn.
- De meeste installaties zijn zo’n 550-600Wp, maar dat zou in ons geval dus te veel elektriciteit opwekken. Omdat ik problemen met de Nuon verwacht als we ‘onder nul’ zouden uitkomen wilde ik dat dus ook liever niet.
- Tijdens mijn beslissingsperiode liep de discussie over de nieuwe subsidieregeling, en ik was in eerste instantie nog hoopvol dat ik daar misschien van mee kon profiteren.
- Het laten plaatsen van de panelen is vrij duur, dus in die zin is het voordeliger om gelijk een grotere installatie te laten plaatsen.

Veel overwegingen dus. Omdat ik maar bleef wikken en wegen heb ik mezelf op een gegeven moment een ultimatum gesteld om in de laatste week van februari een besluit te nemen, anders blijven de panelen maar in de schuur staan en dat is ook niet goed. Ik heb veel overleg gepleegd met www.ikwilzonneenergie.nl en SolarNRG. Beiden deden mij een goed aanbod maar uiteindelijk kon SolarNRG mij een installatie leveren die zoveel mogelijk aan mijn eisen voldeed. Deze week heb ik de opdracht verstuurd, ik krijg nog te horen wanneer de installatie precies geplaatst gaat worden, ik hoop zo snel mogelijk.

Er komen drie Sharp-panelen bij van elk 162Wp, welke precies hetzelfde formaat hebben als de bestaande Sharp-panelen. In totaal ligt er dan 1341Wp op het dak, wat een gemiddelde jaaropbrengst van zo’n 900kWh zou moeten opleveren. Dat is dus iets meer dan we verbruiken, maar het is niet veel en daar verzin ik wel wat op. Ik zit stiekem ook nog te lonken naar een elektrische scooter, dus wie weet…

Hoe dan ook, als alles meezit behoor ik snel weer tot het selecte gezelschap van zonnestroomproducenten!

Als laatste nog een opmerking over de subsidieregeling SDE: Ik ga daar bewust geen gebruik van maken. Hier een paar redenen:

- Sowieso zouden alleen de nieuw geplaatste panelen onder de regeling vallen, niet de bestaande panelen. Hoe de uitvoerder van de subsidieregeling verschil denkt te gaan maken tussen de twee bronnen van elektriciteit is mij een raadsel.
- De SDE-regeling heeft een ondergrens van 601Wp. De nieuwe panelen zitten daaronder.
- Om onder de subsidieregeling te vallen moet een speciale teruglevermeter geplaatst worden. Dit zal geld kosten, niet alleen bij plaatsing maar ook zal er periodiek betaald moeten worden om de meter af te laten lezen.
- Het is maar zeer de vraag hoeveel geld er per kWh uitgekeerd gaat worden en hoe lang de regeling precies duurt. Onze regering heeft helaas op het gebied van duurzame energie geen goede naam als het gaat om het bieden van continuïteit.

Doordat in onze woning nog een ouderwetse draaischijfmeter hangt wordt geproduceerde elektriciteit volautomatisch verrekend met verbruikte elektriciteit. De verwachting is dat we jaarlijks zeer dicht bij de 0kWh uit zullen komen en dat is voor mij voldoening genoeg. Naar mijn mening leveren zonnestroompanelen meer op dan alleen maar geld.

Ik hoop snel te kunnen melden wanneer de panelen geplaatst gaan worden.

Afgelopen weekend werd mij door de eigenaar van deze CityEl zeer vriendelijk de mogelijkheid geboden een een stukje te rijden in zijn voertuig.

Geschiedenis

De CityEl begon zijn leven in Denemarken, waar hij van 1987 tot 1991 geproduceerd werd onder de naam MiniEl. Helaas was dat kennelijk niet vol te houden en het bedrijf ging failliet. Een Duitse investeerder kocht het op en verplaatste de productie naar Aub, in Duitsland. In totaal zouden er op dit moment ongeveer 10.000 CityEl’s geproduceerd zijn, in diverse uitvoeringen. In die tijd is het ontwerp vrijwel ongewijzigd gebleven, dat betekent ook dat onderdelen bijna altijd uitwisselbaar zijn tussen oude en nieuwe modellen.

Het voertuig

De CityEl is een elektrisch éénpersoonsvoertuig voor relatief lage snelheden. De meeste gebruikers zetten hem in voor dagelijks woonwerkverkeer en andere ritten waarvoor maar één persoon over een relatief korte afstand verplaatst hoeft te worden. De CityEl heeft een 4kW elektromotor waarmee onbegrensd een snelheid van 63km/u gehaald kan worden. De gebruiker heeft de keus om de CityEl als automobiel te laten uitvoeren, of als bromfiets. In het eerste geval moet de chauffeur een rijbewijs-B hebben, en het voertuig moet op de rijbaan tussen de andere auto’s. Hij zou zelfs op de snelweg mogen, maar dat wordt afgeraden (…). Als de CityEl als bromfiets wordt geregistreerd wordt hij begrensd op 45km/u en moet hij in de stad op de rijbaan, maar buiten de bebouwde kom op het fietspad. De actieradius is afhankelijk van de uitvoering van het voertuig, van de gebruikte rijstijl en andere omstandigheden (aanwezigheid van heuvels, temperatuur, e.d.)

Proefrit

Nadat ik al eens met diverse electrische scooters, een Twike, een Aerorider en een plug-in Prius gereden had kon een CityEl natuurlijk niet in mijn ‘collectie’ ontbreken. Marco van Popering was zo vriendelijk mij een proefrit in zijn CityEl aan te bieden. Hier hebben we al in augustus 2007 over gesproken, maar eerst door technische problemen met de CityEl en later door mijn eigen verhuizing kwam het er maar niet van. Afgelopen weekend hebben we eindelijk de knoop door kunnen hakken! Mijn eerste indruk toen ik de CityEl in het echt zag was ‘hij is groter dan ik dacht’. Op foto’s en filmpjes komt hij kleiner over dan hij in werkelijkheid is. Bij het openen van de kap viel me gelijk op hoe dik de wanden van het voertuig zijn, dit geeft een indruk van stevigheid en veiligheid. De wanden zijn een sandwich van kunststof met daartussen hardschuim. Dit kan bij een ongeval veel energie opnemen.

Het uiterlijk van een voertuig is altijd een kwestie van smaak. Zoals gezegd is het ontwerp in 20 jaar tijd niet gewijzigd, en dat is de CityEl aan te zien. Toch vind ik hem een guitig neusje hebben en daarbij zijn de prestaties natuurlijk veel belangrijker dan het uiterlijk. Deze Cityel is een iets luxere versie, en aan de buitenkant uit zich dat in een meegspoten grille en rolbeugel. Het instappen en gaan zitten is vergelijkbaar als bij de Twike; ook hier deed het me denken aan het instappen in een zweefvliegtuig, hoewel de stoel een stuk rechter op staat. De stoel is goed breed, geeft veel steun en zit eigenlijk gewoon lekker. Ik ben vrij lang maar de CityEl heeft ruim voldoende been- en hoofdruimte.

Voordat ik ging rijden gaf Marco mij eerst een uitleg over hoe het allemaal werkt. Na het omdraaien van de contactsleutel is de CityEl ‘aan’, maar je hoort dan helemaal niets. Met een schakelaar rechts op het dasboard wordt de CityEl in zijn vooruit gezet, en na het ontgrendelen van de handrem komt hij met een lichte druk op het ‘gas’pedaal (daar moet een ander woord voor komen!) van zijn plek. Als je een autorijbewijs hebt zijn de handelingen zó inuïtief, het was bijna een eng gevoel hoe snel alles wende. Ook alle overige handelingen, richting aangeven, in de spiegels kijken e.d. voelen heel natuurlijk aan. Na een paar blokjes om de thuisbasis van de CityEl vertrok ik de omliggende polders in. Gelukkig waren het allemaal vriendelijke 60km-weggetjes met heel weinig autoverkeer, dus ruimte en gelegenheid genoeg om de CityEl aan de tand te voelen. Het uitzicht naar voren is prima, de vooruit loopt behoorlijk schuin af maar dat hindert het uitzicht niet. Het uitzicht naar opzij is door de vinyl ramen iets minder goed. Bij het mooie zonnige winterweer van het afgelopen weekend was dat geen enkel probleem. Ik kan me echter voorstellen dat je in het donker, bij regen etc., heel goed uit moet kijken voor onverlichte verkeersdeelnemers. Ook het zicht naar achteren in de beide achteruitkijkspiegels lijdt enigszins onder de vertekening door de vinyl ramen, en daarbij trillen de spiegels op volle snelheid behoorlijk. Maar ook hiervoor geldt dat het bij goed weer niet onveilig is, en waarschijnlijk is het ook wennen. Omdat het lekker zonnig was heb ik de zijramen opgerold en dan is het uitzicht rondom magnifiek. Bij warmer weer kan het dak er ook nog af en rijd je compleet cabrio. Dat moet heerlijk zijn!

Zoals gezegd is bediening uiterst conventioneel. Deze CityEl is een wat luxere uitvoering met o.a. een sportstuur. De CityEl stuurt lekker direct, je merkt dat je met een korte as direct met het voorwiel verbonden bent, speling is er niet. Bij stilstand en lage snelheden gaat het sturen iets zwaarder maar door het lage gewicht van het voertuig is het zeker niet vervelend. Gas en rem zijn vanzelfsprekend. De rem is onbekrachtigd, dat was in het begin even wennen, maar ook weer door het lage gewicht is het geen probleem en in geval van nood kan er hard geremd worden. Ook de richtingaanwijzers en andere verlichting kunnen door iedereen met rij-ervaring – bij wijze van spreken – met de ogen dicht bediend worden. Het dashboard is eenvoudig maar duidelijk. De grote snelheidsmeter domineert het midden van het dashboard. De meter heeft geen wijzer maar een rond rijtje LEDjes geeft de snelheid aan. Dit is eenvoudig en duidelijk, duidelijker dan het centraal geplaatst ‘dashboardje‘ van de Twike. Bij het felle zonlicht was het prima af te lezen, ik verwacht dat dat ook in het donker het geval zal zijn. Een tweede meter kan naar keuze de laadtoestand van de accu’s weergeven, of het huidige energieverbruik. De eerste stand is nuttig om te zien of een stopkontakt opgezocht moet worden, de tweede stand geeft je de mogelijkheid zo zuinig mogelijk te rijden.

De acceleratie is zoals bij alle elektrische voertuigen goed, vooral in het lage snelheidsgebied. Je merkt dat je direct het volledige koppel hebt en dat blijft zo door het hele snelheidsbereik. Alleen tegen de topsnelheid van 45-50km/u (ik klokte hem met de GPS op 51km/u) aan begin je te merken dat de luchtweerstand een grotere rol gaat spelen en neemt de versnelling wat af. Zeker in de stad kan de CityEl prima meekomen met het overige verkeer. Het gaspedaal is goed te doseren, en dat is een positief verschil met de Twike. De Twike heeft maar twee standen ‘gas’ en hoewel het rijden prima ging vind ik een gaspedaal met een onbeperkt aantal standen toch lekkerder. Veel mensen denken bij het zien van een driewieler direct “oei, valt dat niet om in een scherpe bocht?” – en ik was daarop geen uitzondering. De Twike verraste me daarmee al in positieve zin, daarmee maakte ik min of meer onvrijwillig een bocht met wat te hoge snelheid maar ik kon geen neiging tot kantelen waarnemen (wel slingeren bij het harde remmen, maar dat zal door mijn onervarenheid komen). Ook de CityEl voelt solide aan op de weg, in het begin durfde ik de bochten niet zo hard te nemen omdat ik voorzichtig was. Maar naarmate ik meer gevoel voor het voertuig kreeg werd ik wat dapperder en toen bleek dat ook bij de CityEl kantelen totaal niet aan de orde is. Dat komt o.a. door de relatief lage snelheid maar ook omdat het zwaartepunt erg laag ligt. Zowel de bestuurder als de accu’s bevinden zich laag in het voertuig en dat zorgt voor een uitstekende stabiliteit. De CityEl is erg hard afgeveerd. De banden staan op 3,5 bar en dat is erg veel. Een normale autoband staat op zo’n 2-2,5 bar. Door de hoge druk voel je elke oneffenheid in het wegdek. Afhankelijk van wat iemand gewend is zullen sommige mensen het oncomfortabel vinden, terwijl andere mensen het juist fijn vinden goed te kunnen voelen wat een voertuig ‘doet’. Ik had er geen problemen mee, het Nederlandse wegdek is over het algemeen goed en de vering is nu ook weer niet zo hard dat je nierschade op zult lopen Door deze harde banden is de rolweerstand erg laag. Als je het gas loslaat rolt hij heel lang door voordat de snelheid afneemt.

De CityEl is een overdekte bromfiets en dat betekent dus dat hij binnen de bebouwde kom op de rijbaan tussen de auto’s moet, en buiten de bebouwde kom op het fietspad moet. Het grote voordeel daarvan is dat je op drukke routes langs de files rijdt. Zo rijdt Marco elke dag met CityEl heen en weer naar zijn werk, en volgens hem is zijn reistijd nu elke dag gemiddeld even lang. Toen hij dezelfde route met de auto aflegde zat in zijn reistijd veel meer variatie door files, gekantelde vrachtwagens, e.d. De actieradius van dit type CityEl is maximaal 90km bij een zuinige rijstijl, en dat lijkt me voor een dergelijk voertuig ook ruim voldoende. Om hem helemaal leeg te rijden ben je dan minimaal twee uur bezig. Marco rijdt twee keer per dag 18km en dat ligt dus ruim binnen het bereik van één laadbeurt. ‘s Winters neemt door kou de capaciteit van de accu’s wat af (hoewel dat effect beperkt wordt door accuisolatie en -verwarming) waardoor hij voor de zekerheid op zijn werk oplaadt.

Techniek

Technisch is de CityEl eenvoudig en tegelijk ook complex. Eenvoudig omdat complexe zaken als versnellingsbak, katalysator, climate control, e.d. ontbreken, en complex omdat bijna alle functies elektrisch of elektronisch aangestuurd zijn. Ook is soms merkbaar dat de CityEl als handgebouwd voertuig niet zo geraffineerd in elkaar is gezet als een massaproductievoertuig zoals een normale auto. Dat heeft als voordeel dat je vrij veel zelf kunt doen aan het voertuig, maar heeft als nadeel dat je vrij zelf moet doen aan het voertuig. Zo zie je op de website van Marco dat de CityEl in de eerste periode na de aanschaf vrij veel onderhoud nodig had, hopelijk vermindert dat nog.

Specificaties

Foto’s en filmpje

De CityEl	De CityEl schuin van voren	De CityEl met een opgerold raam
Het smalle silhouet	De ‘cockpit’	De CityEl met de kap open

Excuus voor de enigszins vreemde kleur van de foto’s, ik had mijn camera op een verkeerde witbalans staan en ik krijg het niet geheel gecorrigeerd. En hier een filmpje van het optrekken van 0 tot ± 50 km/u: Optrekken CityEl Het knipperen van de dashboardverlichting is een illusie die wordt veroorzaakt doordat de opnamefrequentie van de camera interfereert met de verversingsfrequentie van de verlichting. In het echt zie je daar helemaal niets van.

Conclusie

Ik vind de CityEl een leuk voertuig! Ik heb er met heel veel plezier in gereden. Hij is pittig genoeg om goed mee te komen met het overige (stads)verkeer én om met plezier mee te rijden. Zoals Citycom ook aangeeft is de CityEl een voertuig wat precies past tussen scooter en auto; kleiner en langzamer dan een auto, maar veiliger en comfortabeler dan een scooter. Voor de manier waarop Marco rijdt is hij perfect: hij rijdt dagelijks een route die ruim binnen de actieradius van de CityEl ligt én waarop het altijd erg druk is. Met de auto is de reistijd lang en erger nog: enorm variabel. Met de CityEl is hij korter, en ook elke dag even lang. Het comfort is, zoals hierboven beschreven, wat minder dan in een luxe auto. Door de harde vering en het ontbreken van een verwarming is het ook enigszins spartaans. Maar vergeleken met een scooter of een fiets rijd Marco elke dag prinsheerlijk naar zijn werk. Door de mogelijkheid het dak te verwijderen moet het ‘s zomers helemaal lekker zijn.

Ook energetisch en financieel is het rijden met een CityEl aantrekkelijk. Door het lage energieverbruik zijn de ‘brandstofkosten’ laag, hoewel per km natuurlijk wel wat geld opzij gezet moet worden voor de accuvervanging. De aanschafprijs is niet mis, nieuw kun je een CityEl meenemen voor € 8.000-10.000, tweedehands varieert het enorm. Maar door de lage variabele kosten zal de totaalprijs per 100km flink lager uitkomen dan bij een auto. Merk op dat geen wegenbelasting betaald hoeft te worden, geen parkeergeld, natuurlijk wel verzekering maar die is flink lager dan bij een auto.

Echte nadelen van de CityEl zie ik niet echt, behalve het onderhoud. Zoals al eerder gezegd is de CityEl niet zo geraffineerd ontworpen als een massaproduct als een personenauto. Zoals te lezen op het weblog van Marco gaat er nog wel eens iets kapot en heeft de CityEl veel onderhoud nodig. Door de eenvoudige constructie is het meeste prima zelf te doen, maar daar is wel enige handigheid en durf voor nodig en je moet er zin en tijd voor hebben. Niet iedereen heeft dat.

Verder is het natuurlijk een voertuig voor een heel specifiek doel: korte tot middellange ritten met één persoon. Wil je verder weg, of moet je vaak of altijd met meerdere personen weg, zal een CityEl niet voldoen. Een opmerking over het verschil tussen een CityEl die als auto geregistreerd is en een CityEl die als bromfiets geregistreerd is: met de ‘auto-CityEl’ moet je op provinciale wegen (en – als je levensmoe bent – op de snelwegen) tussen de de auto’s rijden. Dat lijkt mij geen pretje en zelfs ronduit gevaarlijk. In een drukke spits zul je je niet populair maken als je met 63 km/u voortsukkelt, dat zal zeker leiden tot gevaarlijke inhaalacties. Praktisch gezien zit je met de auto-versie ‘opgesloten’ in de stad waar je woont. Daarmee is overigens niet gezegd dat de auto-versie waardeloos is; in een grote stad als Amsterdam of Rotterdam kan het zeer zeker nog goed bruikbaar zijn, hoewel parkeren problematisch kan zijn.

De ‘bromfiets-CityEl’ rijdt dan wel iets langzamer, maar is in de praktijk voor regionaal verkeer een stuk bruikbaarder. Buiten de stad rijdt hij op het fietspad en zit dus de auto’s niet in de weg. In de stad is de snelheid hoog genoeg om geen gevaar te vormen tussen de auto’s, en buiten de stad is de snelheid laag genoeg om geen gevaar te vormen tussen de fietsers. Het lijkt er dus op dat, in elk geval in Nederland met ons goed ontwikkelde fietspadenstelsel, de bromfietsversie de meest praktische is, ook omdat deze overal geparkeerd mag worden.

Als laatste was net zoals bij de Twike zeer goed merkbaar dat je in een bijzonder voertuig rijdt. Ik reed door een vrij drukke winkelstraat en ik zag dat mensen hun nek bijna uit de kom draaien om te kunnen zien wat daar voorbij komt. Kinderen in auto’s klimmen op de hoedenplank, fietsers maken bijna ongelukken en je krijgt vaak onterecht voorrang van automobilisten omdat ze de CityEl goed willen bekijken. Ik dacht eerst ook nog dat Marco heel veel bekenden had omdat veel mensen naar mij – naar de CityEl eigenlijk – zwaaide, maar bij navraag bleek dat niet zo te zijn: de CityEl maakt kennelijk veel vrolijke en vriendelijke reacties los bij mensen. Marco trekt voor een bezoek aan de supermarkt altijd een minuut of tien extra uit omdat er altijd wel iemand op hem afstapt met een vraag om meer informatie. Het is dus duidelijk: ben je eenzaam; koop een elektrisch voertuig!

Meer informatie

Voor meer informatie over deze CityEl kun je naar de website van Marco surfen waar hij vertelt over zijn avonturen. Ook kun je op Bright.tv het filmpje zien wat recent online verscheen. De site van de fabrikant van de CityEl, Citycom, vind je hier. De Nederlandse importeur van de CityEl, Elektromobiel, levert de CityEl in zowel bromfiets- als autoversie.

Wegens een erg drukke week heeft het verslag van de CityEl-proefrit vertraging opgelopen. Ik heb al een heel stuk geschreven maar het is nog niet af. Hier wel alvast een kort filmpje.

Morgen heb ik grote genoegen een proefrit te mogen maken in een CityEl. Uiteraard is het de bedoeling dat daarvan een uitgebreid verslag op deze website verschijnt.

De firma MisterGreen houdt in maart een Vectrix open dag. Omdat ik wel eens op zo’n ding wil rijden heb ik me natuurlijk direct aangemeld.

Aanmelden kan hier.

Het Conrad Energy Logger 3500-verhaal gaat nog door… Vandaag ontving ik van Conrad deze mail:

Inderdaad lijkt de Energy Logger 3500 nog niet helemaal af te zijn.
De fabrikant zal de nodige aanpassingen naar verwachting binnenkort
geimplementeerd hebben en wij hopen weer te kunnen leveren vanaf week 9.
Op dit moment staat het artikel "op hold" en wordt niet uitgeleverd.
Natuurlijk kunt u het artikel retourneren, ons advies is toch gewoon om een
omruiling te vragen en dan de nieuwe versie te proberen.
Voor de retourwijze kijkt u even op het meegeleverde retourformulier.
Helaas komt het wel vaker voor dat nieuwe artikelen nog kinderziekten
bevatten, natuurlijk zouden die artikelen nooit in de verkoop mogen komen,
wij hebben er alle vertrouwen in dat de nieuwe versie zoals binnenkort
leverbaar zou moeten komen vrij van deze problemen is.
De fabrikant verwacht de eerste leveringen in week 9 te kunnen realiseren.

Kijk, dat is ten minste eerlijk. De vraag is nu: zal ik hem houden en wachten op het verbeterde model, of terugsturen en het geld terugvragen? Ik denk dat ik hem toch maar hou, als hij goed werkt is het een perfect meetapparaat voor een zonnestroomsysteem.

Dus voor mensen die dit apparaat overwegen: het is misschien beter om nog even te wachten tot de verbeterde versie te verkrijgen is…

De Energy Logger 3500 gaat terug. De problemen op een rij:

- De software doet niet wat er wordt beloofd; er kan niet naar Excel worden geëxporteerd
- De software is van slechte kwaliteit en crasht vaak
- De CEL3500 stopt regelmatig spontaan met meten
- De CEL3500 loopt regelmatig vast en geeft dan 9,999kWh in beeld. De meetbestanden raken hierbij soms beschadigd
- De CEL3500 vergeet tijd en datum na een dag of drie uit het stopkontakt geweest te zijn
- De telefonische helpdesk is niet hulpvaardig

Dit zijn meer problemen dan ik wil voor mijn € 39. Slechte beurt, Conrad! Met wat meer aandacht had dit een goed product kunnen zijn, ideaal voor bezitters van zonnestroominstallaties. Maar op deze manier hou ik er een heel vieze smaak in mijn mond aan over. Ik hoopte nog dat het exemplarisch zou zijn, maar helaas heb ik al wat mails gehad van mensen die vergelijkbare problemen hebben.