In de supermarkt zag ik het blad Green.2 liggen, en hoewel het nogal prijzig is (€ 3,95) was ik nieuwsgierig en ik nam het mee. Het is een “glossy” blad wat volgens mij inhoudt dat a) de voorkant enorm glimt en alle pagina’s een beetje glimmen en b) alle artikelen “feel good” moeten zijn, dus geen artikelen over Peak Oil of over het feit dat energiebesparing mogelijk gevolgen voor de “lifestyle” van de lezers kan – en zal – hebben. Alleen maar “goed” nieuws dus.
De advertenties in het blad weerspiegelen deze filosofie; de eerste drie pagina’s van het blad zijn gevuld met een advertentie van BMW die zichzelf een schouderklopje geeft dat ze zoveel auto’s met een A- en B-label maken. (Dat bv. de BMW 730Li een monsterlijke 1824 kg weegt en volgens de fabrikant wel 8 l benzine per 100 km kan verbruiken, en dat dat aangeeft dat van het hele label-systeem niets klopt maakt natuurlijk niet uit.) Vervolgens is Visa aan de beurt met hun GreenCard. Met deze credit card wordt, volgens de uitgever, de CO2-uitstoot van de aankopen die met deze kaart gedaan worden gecompenseerd door vooral het aanplanten van bomen. Naar mijn mening is dat de ultieme manier van jezelf voor de gek houden. Daarnaast advertenties van Fiat, Mercedes en Landrover, waarvan vooral de laatste twee merken nu niet echt bekend staan om hun “groene” auto’s. Ook een aantal advertenties voor modieuze kleding, kleding die over het algemeen slechts kort gedragen wordt en snel wordt afgedankt. Ik kan dus in de advertenties niet echt veel groens ontdekken.
In de artikelen dan wel?
De artikelen zijn onderverdeeld in een paar subgroepen. Als eerste “People”. Hierin een aantal interviews met ondernemers in duurzame bedrijfstakken, sterren met “groene” plannen en het verslag van het feestje rondom de eerste uitgave van Green.2. Een feestje waarbij een watervliegtuig het allereerste exemplaar afleverde bij de feestgangers. Daarna “Interview” met o.a. een interview met Rick Nieman (nieuwslezer) en Willemijn Verloop (activiste). Een aardig interview, maar nauwelijks aandacht voor duurzaamheid en energie. Verder een interview met een fotomodel zichzelf een 7,5 geeft op de “groene schaal” ondanks dat ze één of twee keer per week een vliegreis maakt. Als laatste een interview met Michael Braungart over het recyclen en het “cradle-to-cradle” principe. Een interessant en leesbaar interview. Daarna de categorie “Nature” met mooie foto’s van de Wadden en de Sinaï-woestijn. In de categorie “Good food” een stukje over het ecologische restaurant Umoja (waar ik nog wel een keer wil eten) en over plekjes in New York waar je “groen” kunt eten. Verder de rubriek “Travel” met daarin artikelen over verre (vlieg)reizen naar Zwitserland, Thailand, Dubai en India.
Tot dusver was ik niet erg onder de indruk van het blad. “Green”? Ik vind advertenties voor SUV’s reisverslagen van bestemmingen aan de andere kant van de aardbol allesbehalve groen…
Maar: het is niet allemaal kommer en kwel. Het blad bevat een interessant stuk over de recycling van papier en een uitgebreid artikel van twaalf pagina’s over zonne-energie.
Al met al vind ik het geen geweldig blad. De paar pagina’s met écht duurzame informatie kunnen het blad naar mijn idee niet “redden”. De stijl bevalt me niet en de artikelen die mensen lekker moeten maken om verre vliegreizen te gaan maken evenals advertenties voor grote en onzuinige auto’s kan ik onmogelijk “groen” noemen. Het lijkt er op dat het een standaard-glossy blad is met het standaard-doel van glossy bladen: mensen aanzetten tot kopen, kopen en nog eens kopen.
Niet aanbevolen als je écht om duurzaamheid geeft.