Proefrit in de Mitsubishi i-MiEV
Mitsubishi i-MiEV
Een paar weken geleden trof ik op de website van Dagblad de Limburger een leuk artikel aan over de Mitsubishi i-MiEV (spreek uit: ie-mjef), een kleine elektrische auto waarmee Mitsubishi nu langzaam aan serieproductie aan het beginnen is. Je kon een mailtje insturen waarin je op moest schrijven waarom je graag een proefrit zou willen maken in deze auto, en uit de inzenders zouden acht mensen gekozen worden die naar Sittard mochten komen voor de proefrit. Omdat ik geïnteresseerd ben in elektrische auto's schreef ik me gelijk in, en tot mijn verrassing werd ik vorige week gebeld dat ik mee mocht doen. Vandaag reisde ik dus af naar het mooie Limburg om een proefrit te gaan maken.
De auto
De Mitsubishi i-MiEV is afgeleid van de Mitsubishi i, een auto die alleen in Japan verkocht wordt. Deze auto valt in de 'kei-car-klasse' die aan een aantal eisen moet voldoen v.w.b. formaat en motorvermogen. Auto's in deze klasse vallen onder grote belastingvoordelen en zijn daardoor erg populair. MiEV staat voor 'Mitsubishi innovative Electric Vehicle' en als ik het goed begrepen heb zal dit achtervoegsel voor alle elektrische voertuigen van Mitsubishi gebruikt gaan worden.
De auto is bijzonder omdat de aandrijflijn achter in de auto onder de dubbele bodemplaat ligt. In de meeste compacte auto's ligt de motor voorin. Door deze ongewone plaatsing was de i erg geschikt voor conversie tot elektrische auto. Ook de elektromotor ligt achterin terwijl de accu's meer naar het midden geplaatst onder de dubbele bodemplaat liggen. Hierdoor blijft er veel binnenruimte over en ligt het zwaartepunt laag wat goed is voor de wegligging. De wielen zijn op de uiterste hoekpunten van de auto geplaatst wat ook meehelpt aan een ruim interieur.
Mitsubishi i-MiEV
De i-MiEV heeft een 16kWh lithium-ion accu welke onder ideale omstandigheden goed zou moeten zijn voor een actieradius van 160km. In de praktijk zal dit eerder dichterbij de 130km liggen. Het opladen kan op twee manieren: vanuit elk normaal 240V-stopkontakt met de ingebouwde oplader, in dit geval duurt een volledige lading zo'n zeven uur. Als een snellaadstation ter beschikking staat kan de i-MiEV binnen 30 minuten voor tachtig procent worden opgeladen. Helaas zijn deze snellaadstations in Nederland nog nergens te vinden zodat van deze optie geen gebruik gemaakt kan worden.
Op dit moment is de productie van de auto in Japan gestart, en naar verwachting zullen eind 2009 de eerste auto's naar Europa komen en zullen grootschalige verkopen pas eind 2010 gaan plaatsvinden. In eerste instantie zullen verkopen vrijwel alleen maar plaatsvinden aan grootzakelijke klanten en de overheid ('fleetowners') omdat die over het algemeen een vervoersvraagstuk hebben waar een dergelijke auto goed in past. Overdag wordt met de auto gereden, en 's nachts kan hij aan de oplader.
Pas in een later stadium, naar verwachting eind 2010, zal verkoop aan particulieren plaatsvinden. Dat dit zo gebeurt heeft ook nog een andere reden: naar verwachting zal de auto in eerste instantie een verkoopprijs hebben van zo'n € 38.000. Er zullen maar zeer weinig particulieren zijn die een dergelijk bedrag voor deze auto kunnen en willen neertellen. Wat de uiteindelijke verkoopprijs zal worden als de productie eenmaal een echt groot volume behaald heeft is op dit moment nog niet te zeggen, en is ook afhankelijk van subsidies, kortingen op belastingen, CO2-heffingen e.d. Hoeveel mensen bereid zijn te betalen voor een dergelijke auto is ook afhankelijk hoe de fabrikant aannemelijk kan maken dat de hogere aanschafprijs terugverdiend kan worden met lagere operationele kosten.
De proefrit
Dagblad de Limburger had twee mensen van Mitsubishi uitgenodigd die voor de proefritten een presentatie over de auto gaven. Daarna zouden de deelnemers per twee een stuk met de auto gaan rijden. De deelnemers waren uit 118 inzendingen gekozen, en hadden een erg diverse leeftijd en achtergrond. Dit natuurlijk om uit zoveel mogelijk verschillende standpunten commentaar te kunnen krijgen. Tijdens het wachten op de testrijders heb ik erg leuk kunnen discussiëren met de andere deelnemers.
De eerste twee deelnemers vertrokken onder begeleiding van één van de mensen van Mitsubishi voor een rondrit in de omgeving. Helaas vergisten ze zich in de afstand en reden ze een veel langer stuk dan gepland waardoor de accu wat leger was dan verwacht. Daardoor moesten de overige deelnemers met zijn drieën op pad. In de tweede lichting was ik aan de beurt om een stuk te rijden.
Het interieur
Het is leuk te vermelden dat de auto waarin we vandaag gereden hebben een rechtsgestuurde auto is, omdat hij rechtstreeks uit Japan komt. Daar rijden ze links, en zit het stuur dus rechts. De productiemodellen die voor Europa gemaakt zullen worden zullen het stuur uiteraard links hebben. Doordat de auto niet zo groot is, en ook doordat het een automaat is waardoor je niet vaak naar de schakelpook hoeft te grijpen, was dit geen enkel probleem. Enigszins komisch was wel dat ook de bedieningspookjes van de richtingaanwijzer en ruitenwisser 'verkeerdom' zaten waardoor bij het afslaan regelmatig de ruitenwisser werd bediend 
.
De binnenruimte is groot, groter dan je zou verwachten als je de auto van buiten ziet. Ik begon mijn rit op de achterbank, en daar had ik ruim voldoende hoofdruimte terwijl dit in bijna alle, ook grotere, auto's bij mij een probleem is. Beenruimte was er iets minder, maar dat was omdat ik achter de vrij lange chauffeur zat die zijn stoel ver naar achteren schoof. Voor mensen met minder lange benen dan ik zou de beenruimte voldoende zijn. Vergeet ook niet dat je met deze auto geen urenlange ritten zult maken, dus een klein beetje ongemak is wel te verduren. Nadat ik naar de bestuurdersstoel verhuisd was bleek de beenruimte daar ruim voldoende. Doordat ik zelf geen auto heb zit ik áls ik rijd vaak in verschillende auto's en het komt nog wel eens voor dat ik met mijn knie tegen de contactsleutel aan zit. Dat is bij de i-MiEV zeker niet het geval. Ook voorin is de hoofdruimte prima. De auto is vrij smal, en ik had het idee dat ik met rechterschouder wel een beetje tegen het zijraam aan zat (vergeet niet: het was een rechtsgestuurde auto), maar dat kan ook komen doordat ik niet gewend ben dat aan die kant een raam zit. De stoelen waren lekker hard en goed rechtop, daar was niets op aan te merken. Ik vond ook het stuur prettig vasthouden, geen idee waarom. Volgens mij was het wat kleiner dan bij veel andere auto's. Hoewel ik er niet aangeweest ben zag ik dat er een klimaatbeheersingssysteem aanwezig was, welke bediend kon worden met drie grote knoppen op de middenconsole. De radio zit hoog op de middenconsole en zit onder handbereik. Kortom: het is prettig vertoeven in de cockpit van de i-MiEV.
Het dashboard wordt gedomineerd door de verbruiksmeter welke laat zien hoeveel energie de auto op dat moment verbruikt. Deze meter kan ook een negatieve energiestroom aanwijzen, dit is het geval als het gaspedaal wordt losgelaten en op de motor wordt geremd. De motor werkt dan als generator en zal de accu een beetje opladen. Midden in deze meter zit de snelheidsmeter welke de snelheid weergeeft in digitale cijfers in plaats van met een wijzer. Ik vind dat zelf minder prettig omdat je de cijfers daadwerkelijk af moet lezen om te weten hoe hard je rijdt, terwijl je aan een wijzer in één oogopslag kunt zien hoe hard je ongeveer rijdt. Wellicht is dat wennen. Verder uiteraard een metertje welke weergeeft hoeveel energie er nog in de accu's zit, en een lampje met de tekst 'ready' wat aangeeft dat de auto 'aan' is.
i-MiEV
Wat altijd als eerste opvalt bij een elektrisch voertuig is dat als je het voertuig start je daar feitelijk niets van merkt. Op het dashboard gaan wel wat lampjes en displays branden maar je hoort geen motor aanslaan, helemaal niets. Alleen het voor een paar seconden heel zachtjes zoemen van de remservo verraadt dat er 'iets' gebeurt. Doordat een elektromotor over een groot van zijn toerentalbereik zijn volledige koppel heeft zijn de meeste elektrische voertuigen niet voorzien van een versnellingsbak, en dat geldt ook voor de i-MiEV. De auto rijdt dus als een automaat – maar dan zonder schokken van de automatische versnellingsbak – wat erg prettig is. Nadat de schakelpook in 'D' (Drive) is gezet kan de voet van de rem gehaald worden en zal de auto, net zoals een 'normale' automaat, langzaam vooruit kruipen. Als het gaspedaal wordt ingedrukt zal de i-MiEV versnellen, en na wat experimenteren bleek dat dit eigenlijk best pittig kon.
Het rijden was verrassend normaal, de auto rijdt zoals je van een auto van type en klasse zou kunnen verwachten. De vering is een beetje slapjes, maar zal door veel mensen juist als comfortabel bestempeld worden. In snel genomen bochten helt de auto wat over, maar ook hier weer geen verrassingen. Ik denk dat het toverwoord voor het rijden in de i-MiEV vooral is: 'normaal'. Je merkt duidelijk dat de technici van Mitsubishi er hard aan hebben gewerkt om de auto zo normaal mogelijk te laten aanvoelen. Als je op het gaspedaal drukt gaat hij harder, als je op de rem drukt remt hij af en als je aan het stuur draait maak je een bocht. Hoezeer ik ook mijn best doe, over het rijden met deze auto valt niet zo veel opmerkelijks te vertellen, en ik denk dat dat een slimme zet is van Mitsubishi. Juist op autogebied houden mensen niet zo van verandering. De enige twee zaken die duidelijk anders en beter zijn dan bij een auto met een verbrandingsmotor zijn het hoge koppel en daardoor de pittige acceleratie, en het volledig ontbreken van het motorgeluid. Bij het rijden bij lage snelheden is de motor volstrekt onhoorbaar en kan in de auto zonder stemverheffing een gesprek gevoerd worden. Bij wat hogere snelheden neemt het wind- en bandengeruis wat toe maar omdat het motorgeluid ontbreekt is het nog altijd stiller dan in een vergelijkbare auto met verbrandingsmotor. Bij snelheden van boven de 80 km/u is de motor maakt de motor zich heel zachtjes hoorbaar als een zachte hoge fluittoon, maar ik moest echt mijn best doen om hem te horen – en dat terwijl ik op de achterbank zat. Bij het loslaten van het gaspedaal remt de auto op de motor en wordt energie teruggewonnen waardoor de accu een klein stukje wordt opgeladen. Dit is afgesteld dat het precies zo aanvoelt als remmen op een verbrandingsmotor. Als harder geremd moet worden kan de rem ingetrapt worden waardoor de bewegingsenergie van de auto op de 'ouderwetse' manier door de remschijven wordt omgezet in warmte.
De versnellingspook heeft diverse standen, zoals gezegd 'D' om mee te rijden, maar ook een stand 'Eco'. Daarmee wordt de auto wat getemperd waardoor de actieradius wat gerekt kan worden. De acceleratie is wat minder fel en het remmen op de motor is juist wat heftiger. Een andere stand is 'B' welke is bedoeld om langdurig heuvel af te rijden waarbij continu bewegingsenergie door de motor/generator wordt omgezet in elektrische energie waarmee de accu wordt opgeladen. Onder de meeste omstandigheden zullen alleen de standen 'D' en 'P' (Park) gebruikt worden waarmee de bediening uiterst eenvoudig is.
Conclusie
Afgaande op de testrit die ik vandaag heb mogen maken denk ik dat Mitsubishi er in geslaagd is een leuke, handige en prima bruikbare elektrische auto neer te zetten. Het rijden is op het hoge koppel en het lage geluidsniveau na niet te onderscheiden van het rijden in een 'normale' (ouderwetse?) auto met verbrandingsmotor. Een praktische actieradius van 130 km zal ruim voldoende doen voor verreweg de meeste ritten die gemaakt worden. Ik meen me te herinneren dat 90% van alle ritten die in Nederland gemaakt worden minder dan 50 km is. Die zijn dus prima te doen met de i-MiEV.
De prijs zal een groot struikelblok zijn. Die zal eerst flink moeten dalen en/of de benzineprijs zal eerst flink moeten stijgen voordat dit financieel interessant wordt voor een grote groep consumenten. De Th!nk en een goed uitgeruste Twike bevinden zich in dezelfde prijsklasse en hebben te maken met dezelfde barrière.
Ik vind de auto wel vrij zwaar. Hij weegt 1080 kg wat echt fors is voor zo'n kleine auto. Bij het rijden merk je er niet zo veel van, maar omdat de auto het best tot zijn recht komt in de stad had ik liever gezien dat hij een stuk lichter zou zijn. Met dit gewicht is de auto namelijk niet echt vriendelijk voor zwakke verkeersdeelnemers als fietsers en voetgangers. Ook zou een lager gewicht het energieverbruik kunnen verlagen en daarmee de actieradius kunnen vergroten. Helaas zou het gebruik van licht metaallegeringen en kunststoffen de prijs nog hoger maken dan hij al is, en dat zou de auto nog moeilijker verkoopbaar maken.
En dan nu de vraag die ik me altijd stel na een proefrit: zou ik zelf zo'n auto kopen?
De laadaansluiting
Het antwoord is nee, niet op dit moment. Ten eerste heb ik (gelukkig) geen auto nodig. Ik kan bijna al mijn vervoerswensen af met de fiets en het OV en daar heb ik helemaal geen eigen auto voor nodig. De enkele keer dat ik ergens heen wil waar het OV me niet makkelijk brengt leen ik er één, maar dit komt slechts zeer sporadisch voor.
Ten tweede natuurlijk de prijs. Als ik een auto nodig zou hebben zou ik een dergelijke auto best overwegen. De actieradius is voldoende voor de ritten die ik maak, doordat ik vrij centraal woon (Hilversum) ligt een groot gedeelte van Nederland binnen de actieradius. Maar ik kan simpelweg geen € 38.000 tevoorschijn toveren om een auto te kopen, ook niet als de lagere lopende kosten betekenen dat de totale kosten per km lager zullen zijn.
Mocht ik in de toekomst denken een auto nodig te hebben, en mocht op dat tijdstip de prijs gedaald zijn dat zou deze of vergelijkbare auto voor mij zeker een optie zijn. Het leuke is dat wij jaarlijks een overschot van zo'n 200 kWh uit onze zonnestroompanelen hebben. Daarmee zou deze auto de eerste 1500 km 'gratis' af kunnen leggen. Stel dat we per jaar 15.000 km met deze auto af zouden leggen, en het volledige energieverbruik zouden willen dekken met zonnestroompanelen dan zouden we onze huidige zonnestroominstallatie ruwweg moeten verdubbelen, wat me eigenlijk nog meevalt.
Hoe dan ook heb ik vandaag een erg leuke dag gehad, interessante mensen ontmoet en in een leuke high-tech auto mogen rijden. Mitsubishi, Dagblad De Limburger en mijn mede-testrijders: bedankt voor een leuke en interessante dag!
juni 17th, 2009 at %H:%M
Kijk, Jeroen, dit is nog eens een uitgebreide en mooie review, dankjewel!
Ongelooflijk, wat jij alleen al uit je zonnepanelen haalt. Hoe weinig verbruik jij eigenlijk aan elektriciteit per jaar dan? Gek overigens, dat tenminste drie mensen min of meer tegelijk en onafhankelijk van elkaar zeiden dat 20.000 aanvaardbaar zou zijn voor deze auto. Zoals de eerste heer in Dagblad de Limburger al aangaf: Een vergelijkbare benzine-auto zou tot 13.000 kosten. En je wil best flink wat meer betalen voor een elektrische auto, maar niet zó veel meer. Voor 20.000 zouden ze echt als warme broodjes gaan!
En dan kom ik ook nog even terug op mijn punt van een gezinshond. Bij het bouwen voor de Europese markt zouden de Japanners rekening moeten houden met de gezinshond die achterin rechtop moet kunnen zitten en zo mee kan naar het bos. Zeg maatje Golden Retriever, 65 cm schofthoogte. In een Smart past zo'n hond achterin (mijn hond zelfs). Voor de Imiev zou dit misschien maar 10 cm hoogte betekenen. Een kwestie van hier rekening mee houden in het ontwerp van de motor: Een klein tikkie breder, en 10 cm. minder hoog. Volgens mij ben je er daarmee al. (?) Honda is er blijkbaar wel nogal mee bezig:
http://www.honda.co.jp/dog/
Niet elk gezin met opgroeiende kinderen heeft trek in een stationcar of een ander type "bak". Waarom zou je dat willen, een enorm verbruik, een enorme wegenbelasting, een enorme verzekeringspremie, een enorme hoeveelheid uitstoot? Omdat je ooit eens met een volgeladen bak *misschien* op vakantie gaat naar de camping?
Terwijl je de rest van de tijd alleen zit, of maar korte ritjes maakt met het hele gezin + hond. Zo'n Imiev zou beslist een keuze voor mij zijn als hij onder de 20.000 komt, en als de hoogte van de kofferruimte maar *iets* groter had kunnen zijn. Beetje jammer wel. Jonge gezinnen in deze samenstelling: 2 kids + hond, zijn bij uitstek degenen die bezig zijn met natuur en milieu, de toekomst van hun kinderen en kleinkinderen straks. Niet de lease-boys en sportscar-freaks, voor hen is het louter imago. Zou iets zijn waar de fabrikanten wel eens bij stil mogen staan imho.
Voor de rest vind ik hem verbazingwekkend ruim van binnen. Ik zat met mijn 1.73 heel comfortabel achterin (benen gestrekt vooruit) èn voorin. Hij gleed voor mijn gevoel zoevend weg, van hellen in de bocht was wat mij betreft juist absoluut geen sprake (zoals ik dat van andere auto's wel degelijk ervaar). Hij voelde eigenlijk degelijker aan dan elke andere auto waar ik ooit in reed
En ondanks dat stuurde hij bijna als een fiets, ik draai, hij draait. Enorm intuïtief, enorm wendbaar.
Wat drempels betreft: Ik maakte steeds opnieuw de fout om af te remmen tot bijna stilstand, en dan toch weer een beetje gas te geven, terwijl hij zo snel vooruitsprint. Volgens mij moet je eigenlijk gewoon niets doen en het voertuig zelf omhoog laten kruipen
Oh ja een sensor voor fietsers/voetgangers... die een geluidje afgeeft om hen te waarschuwen als je te dichtbij bent, lijkt me uitstekend. Scheelt een hoop ongelukken denk ik... want hij is gewoon echt TE stil. Ik woon vlakbij een knoopunt van autowegen: Lijkt me héérlijk als die herrie voorbij is en alles min of meer geruisloos voorbijzoemt, zonder dat mijn kinderen al die troep inademen die benzine-auto's afgeven...
(ik hoop dat andere deelnemers jouw website ook gaan opzoeken en misschien nog wat uitgebreider willen reageren hier...)
juni 18th, 2009 at %H:%M
@imma: Dank je voor het compliment
Over de hond: net zoals met de zonnecellen op het dak geldt hiervoor dat het voor de fabrikanten kennelijk niet interessant is om deze auto geschikt te maken voor vervoer van een grote hond. Fabrikanten zijn niet geïnteresseerd in het maken van een handige auto, die zijn geïnteresseerd in het verkopen van zoveel mogelijk auto's van een bepaald type. Daarvoor kijken ze goed naar wat de doelgroep wil en doet, en daar hoort bij deze auto het vervoeren van een grote hond kennelijk niet bij. Jij hoort kennelijk bij een heel kleine doelgroep, want een auto die aan jouw eisen voldoet (compact maar toch ruimte voor en grote hond) wordt niet gemaakt.
Het is een mooi voorbeeld van een stukje afhankelijkheid, waar we het dinsdag over hadden. Jij ziet je auto als een stukje onafhankelijkheid, maar aan dit soort zaken zie dat je van meer mensen en factoren afhankelijk bent dan je denkt. Het is alleen wat meer verborgen dan bij bijvoorbeeld het OV.
En over een sensor voor fietsers/voetgangers... ik weet niet of je die kant wel op moet. Ik heb nu in meerdere elektrische voertuigen gereden en ik merk dat als de chauffeur van het voertuig er maar op anticipeert dat zijn voertuig weinig geluid produceert er weinig aan de hand is. Simpel gezegd: kijk goed en rijd langzamer. Beter voor zowel veiligheid als energieverbruik.
Vergeet ook niet dat elektrische voertuigen een nieuw verschijnsel zijn, en dat voor grote groepen mensen verandering 'moeilijk' en 'eng' is. Toen de eerste auto's op de weg verschenen moest er een man met rode vlag vooruit lopen, want auto's konden paarden en voetgangers aan het schrikken maken. Nu weten we niet beter. Als elektrische voetuigen meer gemeengoed worden, weten we niet beter.
En je schrijft dat juist jonge gezinnen met kinderen bezig zijn met milieu/duurzaamheid. Dat is niet wat ik in de praktijk zie. Die zijn juist bezig met de dagelijkse beslommeringen, gauw de kinderen naar school, gauw naar het werk, gauw boodschappen doen, paar keer per jaar op vakantie. Juist bij gezinnen lijken de gedachten over duurzaamheid verder weg dan ooit. Misschien komt het doordat iedereen zo druk is (of druk doet), mogelijk ook omdat het runnen van een gezien al veel geld kost waardoor er minder geld overblijft om duurzame maatregelen te nemen. Dit is jammer, want juist als je kinderen hebt zou ik denken dat je ook nadenkt over de (verre) toekomst van die kinderen. Helaas werkt de mens kennelijk niet zo.
juni 18th, 2009 at %H:%M
Hey Jeroen... eventjes: Beg to differ over die jonge gezinnen hoor. Jij kent andere jonge gezinnen dan ik, dat is wel duidelijk... Als je bij voorbeeld zelf geen kinderen wil, zou het zómaar zo kunnen zijn dat je een houding hebt van "na mij de zondvloed!" Dat hoeft niet zo te zijn, maar het kàn.
Iemand met kinderen kàn en màg niet zo denken. En waar deze gezinnetjes menen met een enorme dure energieslurpende bak te moeten rijden, snijden ze zichzelf niet alleen metéén maar ook op den duur, voor wat voor planeet ze nalaten aan hun kinderen, in de vingers.
Mijn doelgroep is niet klein, integendeel: Die is volgens mij enorm, alleen is het te weinig onderzocht. Daarom verbaas ik me ook hierover, en de 'instructeur' deed dat met mij. (die heeft zelfs 2 grote honden... nou ja dat wordt dan toch een bak :-p)
Ik zweer het je dat deze auto als een gek zou verkopen als hij onder de 20.000 zou blijven, *juist* voor deze doelgroep: Opgroeiende kinderen en een huishond voor de wandelingen in de vrije natuur die op enige afstand is.
De honda houdt er heel handig wel al heel lang rekening mee, zie de Jazz: Compact, handig, niet te duur, en al deze ingrediënten passen erin. (incl. de hond, getuige de honda-dog-site). Nee, sorry, maar òf jij kent alleen die mensen die werkelijk louter alleen om zichzelf geven en niet ééns om de toekomst van al onze kinderen, òf je hebt last van een hardnekkig vooroordeel
Onze interviewer was met name ook heel geïnteresseerd juist in die opmerking, omdat hij ook hoort tot deze doelgroep. (kids, middelgrote hond, zorgen over de toekomst)
De meeste jonge gezinnen zijn verre van rijk, en moeten sappelen om rond te komen. Daarom wordt het vaak een grotere tweedehands kar. Iets nieuws, zuinigs, kan de gewone man gewoon niet betalen. Maar ik zweer het je: Zij zijn degenen die zich echt druk maken (jij ook uiteraard!) over de toekomst van deze aarde, en als ze de middelen hàdden om een compacte zuinige auto te rijden waar dat vehikel op vier poten nog redelijk zou kunnen zitten voor korte ritjes naar het bos, staan ze vóóraan, let maar eens op zodra dit betaalbaar wordt! Waarom, ook al omdat zij veel minder bezig zijn met 'imago' (sportief, groot, luxe). Een handig compact autootje met weinig energieverbruik om de maanden beter door te komen, relatief veel ruimte, dàt is wat een doorsnee jong gezinnetje wil. (Hond of geen hond).
(overigens heb ik deze auto http://images.thecarconnection.com/sml/2008-kia-rio-5dr-hb-man-copper_100054720_s.jpg
die ik nu heb, ook pas definitief kunnen aanschaffen toen ik zeker wist dat mijn hond er ook in kon zitten èn liggen. Hij moest relatief zuinig zijn, maar zonder voldoende ruimte had ik hem niet kunnen nemen. Zo kon bijvoorbeeld een Atos Multi prima, maar een Atos Spirit http://www.autoweek.nl/autotest/1026/Hyundai-Atos-Spirit-10i-SLX
absoluut niet, door de afgeschuinde achterkant. )
Het vreemde is, vind ik, dat men wel rekening houdt met het kratje bier en de boodschappentas die achterin moet kunnen staan, maar gewoon niet met onze doorsnee trouwe viervoeter. Of nou ja niet, niet iedereen altijd. In een Mitsubishi Colt past mijn hond prima
juni 18th, 2009 at %H:%M
Ik snap niet waarom er ook geen 380/400v aansluiting mogelijk is voor de interne lader.
Vooral bij bedrijven, leasing enzo is dat wel een uitkomst.
Daarmee kun je wel veel meer energie laden t.o.v. de 230v, als de lader dan tenminste zo ontworpen is dat die daar gebruik van kan maken. En toepassen op de accu's.
Wat betreft de accu-construtie moet dat wel kunnen, als dat wel kunnen bij een oplaadstation kan.
juni 18th, 2009 at %H:%M
@GP500: een krachtstroom aansluiting is technisch prima mogelijk. Het probleem is echter dat dit duurder is omdat dan twee laders aan boord meegenomen moeten worden: eentje voor 240V en eentje voor 380/400V. Deze extra lader zal de auto nóg duurder maken dan hij al is, en dan krijgt Mitsubishi hem helemaal niet verkocht. Daarnaast heeft elke huis en elk bedrijf 240V-stopkontakten, terwijl 380/400V-kontaktdozen toch echt veel minder dik gezaaid zijn. Het is simpelweg een kwestie van marketing en doelgroepkeuze.
@imme: hetzelfde geldt naar mijn mening voor het kleine auto/hond-verhaal. Je maakt deel uit van drie doelgroepen: iemand die een compacte, zuinige auto wil, iemand die een grote hond heeft en iemand die met vier personen en de grote hond tegelijk weg wil. Alledrie de doelgroepen afzonderlijk zijn waarschijnlijk vrij groot, maar omdat je van alle doelgroepen tegelijk deel uitmaakt behoor je kennelijk tot een kleine niche. Het is voor autofabrikanten blijkbaar financieel niet interessant om auto's te ontwerpen die beide doelgroepen tevreden stellen. Het is net zoals de zonnecellen in het dak van een auto: technisch prima mogelijk maar marketingtechnisch gezien kennelijk niet interessant genoeg om daadwerkelijk op grote schaal aan te bieden voor een redelijke prijs.
En over jonge gezinnen... je zou gelijk kunnen hebben dat we een ander soort gezinnen kennen maar wat ik in mijn omgeving zie is dat duurzaamheid toch echt geen hoge prioriteit heeft. Ik heb bij kennissen met kinderen wel eens gepolsd of er interesse was in duurzame maatregelen maar de respons was maar matig. Er staat bakken elektrische apparatuur op standby, tv en computer staan de hele dag als bewegend behang aan, het matig geïsoleerde huis wordt met een oudere CV-ketel de hele dag lekker op 21 graden gehouden en over de auto (vaak zelfs twee) durf ik maar helemaal niet te beginnen.
Alleen al bij de school schuin tegenover ons zie ik dagelijk het bewijs: het is een komen en gaan van gestresste ouders in veelal grote auto's die gehaast hun kinderen droppen. De kinderen worden op de achterbank opgevoed en geleerd dat de auto het primaire vervoermiddel is. Ook hebben de ouders waarschijnlijk de illusie dat het erg veilig is om hun kind in anderhalve ton staal naar school te brengen, maar ongewild maken ze de omgeving van de school zeer onveilig. Ik blijf me verbazen, elke keer als ik het zie.
Nee, ik denk dat duurzaamheidsbesef in het algemeen niet bij jonge gezinnen te vinden is. Wat vreemd is, want zoals jij terecht opmerkt zou je juist als je kinderen hebt denken dat je beter over de (hun) toekomst na gaan denken. Maar kennelijk eisen de zorgen van alledag een hogere prioriteit op.
juni 19th, 2009 at %H:%M
We komen er niet uit vrees ik jeroen, ik blijf van mening dat er echt ontzettend veel jonge gezinnen zijn die èn zo zijn samengesteld, èn zo denken als ik
Op zich worden er ook wel auto's gebouwd voor deze doelgroep, nogmaals de jazz is een goed voorbeeld, maar de fabrikanten houden nog te weinig rekening met het feit dat juist deze groep mensen àls ze het zouden kunnen betalen naast hypotheeklasten en kids, beslist zouden kiezen voor compact en zuinig. Een hele tijd lang heb je baby's, kleuters en kleine kinderen op de achterbank: Daardoor kan de auto lang klein blijven. Pas als de beenlengte snel toeneemt zoals bij mijn kinderen nu het geval is, is de beenruimte en hoofdruimte ineens van belang 
Over standbystand gesproken: Wie heeft dat nou ooit bedacht ook he
Waarom worden apparaten niet zó gemaakt dat je ze eenvoudig ècht uit en ècht aan kan zetten, zonder allerlei halsbrekende toeren te moeten uithalen met het verwijderen van stekkers. Moet de industrie dáár nou niet eens iets aan doen? Zo haal ik bijvoorbeeld steeds de stekker van mijn broodbakmachine eruit als ik niets bak, maar dat kost me nogal wat kracht en pijn. Ik doe het echter toch, want het ding heeft een display dat constant brandt, echt volstrekt zinloos. En ik ben niet handig genoeg om zelf een schakelknop o.i.d. te maken. Ik wil de UIT-knop terug!
juni 19th, 2009 at %H:%M
op http://www.limburger.nl/article/20090617/REGIONIEUWS01/990330470/1030/weer ook weer een reactie trouwens van iemand die het allemaal goedbedoelde onzin vindt...
juni 19th, 2009 at %H:%M
Over duurzaamheid en jonge gezinnen: ik denk dat Jeroen er inderdaad dicht bij zit met zijn constatering dat jonge gezinnen nu over het algemeen niet veel op hebben met duurzaamheid. Het leeft niet bij ze, maar tegelijkertijd is dit juist wel een groep waarvoor de duurzaamheid heel wat te betekenen kan hebben. Ten eerste een betere leefwereld voor hun nu nog jonge kinderen, ten tweede kostenbesparing in het dagelijks leven. Dat laatste is een duidelijk voordeel waarvan de jonge ouders 'gewoon' bewust zouden moeten worden; het eerste vereist voor velen een omslag in het denken en is daarmee gewoon lastiger. En duurzaamheid is voorlopig nog niet 'hip' of zo. Hoewel, misschien hebben we eind 2009 eens een beter woord van het jaar dan 'swaffelen'...?
Maar nogmaals de kostenbesparing: die kan en moet de doorslag geven voor duurzaamheid bij jonge gezinnen. Die zware auto slurpt te veel en heeft te hoge vaste lasten, dus dat kan wel wat lichter. En af en toe de fiets pakken om samen met de kinderen naar school te rijden. Enzovoort enzovoort. Jonge gezinnen vormen dus potentieel een grote doelgroep.
tenslotte terug naar de autofabrikanten: met het bovenstaande inzicht zouden ze dus best wel eens richting jonge gezinnen mogen gaan denken
juni 21st, 2009 at %H:%M
@imme/martijn: er schoot me nog iets te binnen waardoor ik er zeker van ben dat in het algemeen (uitzonderingen daargelaten) jonge gezinnen niet relatief geven om duurzaamheid. Ik kom met enige regelmaat op bijeenkomsten die iets met duurzaamheid te maken hebben, ALV's van verenigingen etc. Als ik kijk welk publiek daarop afkomt (en daarvan afgeleid: welk publiek lid is van dergelijke verenigingen en dus geïnteresseerd is in duurzaamheid) dan zijn dat voornamelijk:
a) Mannen
b) Ouderen
c) Jongeren
d) Nauwelijks 'jonge-gezinnen-leeftijd-mensen'; 30-45 jaar
Waarom belangstelling voor duurzaamheid iets is wat voornamelijk mannen treft heb ik me wel ens afgevraagd (http://www.solarwebsite.nl/2009/03/ladiesfirstnu/) maar het is me nog steeds niet geheel duidelijk. De belangstelling van ouderen kan ik me voorstellen, die hebben over het algemeen moeilijke tijden doorgemaakt en maken zich zorgen dat dat door Peak Oil etc. weer terugkomt. Ook de belangstelling van jongeren is te verklaren: het gaat om hun toekomst.
Het gebrek aan belangstelling van jonge gezinnen kan ik niet verklaren, het zal wel iets met de druk van het dagelijkse leven te maken hebben. Als je allebei hard werkt om je kinderen naar school te sturen etc., is er misschien geen energie meer over om na te denken over duurzaamheid. Het is jammer, het is ongelooflijk, het is iets wat als de wiedeweerga zou moeten veranderen maar het is helaas waar.
juni 23rd, 2009 at %H:%M
"@GP500: een krachtstroom aansluiting is technisch prima mogelijk. Het probleem is echter dat dit duurder is omdat dan twee laders aan boord meegenomen moeten worden: eentje voor 240V en eentje voor 380/400V. Deze extra lader zal de auto nóg duurder maken dan hij al is, en dan krijgt Mitsubishi hem helemaal niet verkocht. Daarnaast heeft elke huis en elk bedrijf 240V-stopkontakten, terwijl 380/400V-kontaktdozen toch echt veel minder dik gezaaid zijn. Het is simpelweg een kwestie van marketing en doelgroepkeuze."
Elk bedrijf heeft een krachtstroom aansluiting, al is het alleen maar voor hun veels te grote Airconditioning-unit.
En nee geen 2 laders gewoon 1 die 380-3fasen kan, die doet het ook prima met 1 enkele fase.
Maar je hebt wel gelijk dat er midner krachtstroom is.
Maar is dat niet inmens veel makkelijker dan speciale laadpunten.
Dat scheelt investering en materialen en is duurzaamheid niet waar het jou iig om draaid.
En over zonnepanelen, nee dat werkt niet.
Maar ik zie wel een plaats voor verwerkte zonnecellen.
Met de flexible cellen.
Geintegreerd in het achterraam (in combo als ontdooier) en in de glasen panoramo daken die een Citroen b.v. zitten.
Geintegreerd is het een leuke extra, mss maar 1%. Maar dat is ook wat men aerodynamica doet.
Ps: duurzaamheid, het modewoord voor de nitwits. Maar jah ik meen dat echt!