Ongeveer één cc Noordzee olie

Ik schrijf al jaren over energie, en een groot deel van onze energie betrekken we uit aardolie. Eén van de grootste problemen waar we tegen aan gaan lopen over niet al te lange tijd is Peak Oil; het punt waarop de helft van alle op aarde aanwezige aardolie geproduceerd is en tegelijk het punt waarop de productiesnelheid (volume per tijdseenheid) niet meer kan stijgen – terwijl de vraag nog altijd stijgt.

Ik heb veel over dit onderwerp gehoord, gelezen, gezegd en geschreven – maar het nog nooit in het echt gezien. Vorige week heb ik Shell gemaild of ze me een klein monster aardolie konden sturen. Kennelijk krijgen ze die vraag vaker, want gisteren kreeg ik een plexiglas kubusje van ongeveer 5cm in het vierkant over de post waarin een kleine hoeveelheid aardolie zit. Het heeft ongeveer de kleur en viscositeit van ketjap.

Het is een intrigerend voorwerp om op tafel te hebben staan. Sowieso heeft Shell het mooi laten maken, het ding is vrij zwaar en de olie klotst op een mooie manier in de holte in het midden van de kubus. Het is echt iets om gedachtenloos mee te zitten spelen – of juist om gedachten over aardolie te inspireren.