De maand augustus is voorbij, tijd om de statistieken te updaten. het commentaar kan kort zijn: alles is normaal. Het aantal websitebezoekers blijft onverminderd hoog, dat is leuk om te zien. De hoeveelheid opgewekte zonnestroom is onherroepelijk op zijn retour, dat hoort er bij maar is nooit leuk om te zien.

Een paar jaar geleden liep ik tegen de website van de Solar Death Ray aan (en na wat zoeken, de reusachtige Light Sharpener). Het idee om met geconcentreerde zonnestraling zaken te vernietigen sprak me wel aan. Beide websites intrigeerden me mateloos en lieten me achter met de gedachte “dat wil ik ook”. Zelf zoiets bouwen is veel werk, waar haal je de spullen vandaan, etc.

Maar in de loop van de tijd vielen alle onderdelen als puzzelstukjes in elkaar: de 60cm satellietschotel kreeg ik een tijdje geleden kado, mijn vriendin zag bij de Blokker drie doosjes met heel kleine (1×1 cm) spiegeltjes en vandaag had ik eindelijk tijd en zin om er mee aan de slag te gaan. Ik voel me al een paar dagen niet lekker en een beetje simpel therapeuthisch werk kon ik wel gebruiken.
Ik ben vergeten foto’s te nemen tijdens het lijmen van de spiegeltjes, maar ik neem aan dat iedereen zich in kan denken hoe dat gaat. Het is niet moeilijk, alleen veel werk (het plakken van de spiegeltjes kostte twee uur). De spiegel was vrij laat op de dag klaar, waardoor de zon al wat zwakker was. Toch hebben twee objecten de kennismaking met mijn mini-Solar Death Ray niet overleefd, zie de foto’s hieronder.

Hopelijk is het morgen net zo zonnig als vandaag, ik zal dan eens kijken wat ik nog meer kan laten smelten of in de brand kan zetten! Ideeën voor objecten zijn welkom, ik heb al een smurf klaarstaan en ik zal morgen de rommelladen eens doorspitten.

Gisteren was er voor het eerst sinds de plaatsing van de zonnestroompanelen, nu zo’n 4 maanden geleden, dat er een dag is geweest dat de panelen minder elektriciteit hebben geproduceerd dan we hebben verbruikt. Met het grauwe weer was dat te verwachten, toch is het elk jaar weer een nare verrassing. Er is in de nazomer nog voldoende kans op zon – en we hebben al een voorraadje ‘onder nul’ opgebouwd – om de opbrengst voor dit jaar normaal te laten worden.

Vandaag heb ik weer eens zelf mogen ervaren wat voor een naar en onhandig vervoermiddel de auto eigenlijk is. Ik moest voor mijn werk naar een adres in het centrum van Den Haag, een ideaal traject dus voor de trein (helemaal omdat mijn werk ook naast een NS-station ligt). Er moest te veel materiaal mee om makkelijk te kunnen dragen, en dus moest ik helaas met de auto.

Mijn werkgever heeft mij vandaag dik twee uur betaald om naar de radio te luisteren, terwijl ik mijn opgefokte medeweggebruikers probeerde te ontwijken. Dik twee uur verloren tijd dus. Als ik met de trein had kunnen reizen had ik op mijn laptop aan een presentatie kunnen werken, en via mobiel internet wat mails kunnen beantwoorden. In dat geval had ik mijn tijd dus nuttig kunnen besteden en had ik nog uitgeruster aangekomen ook.

Dus de trein lastig en duur? Niet naar mijn mening, of in ieder geval niet naar deze bestemming. Ik was er met de trein zeker sneller geweest, meer ontspannen, ik had twee uur lang werk kunnen doen, en ik had het volledig onnodig verstoken van een paar liter onvervangbare fossiele brandstof voorkomen, niet bijgedragen aan de filedruk en slechte luchtkwaliteit langs de snelweg, etc.

Het enige positieve aan de rit was dat ik mooi zicht had op drie enorm grote windturbines ter hoogte van Waddinxveen.

Het stukje van gisteren over mijn ervaringen met de elektrische scooter heeft een paar interessante reacties losgemaakt. Ik ontving een aantal mails, waaronder één van een tevreden gebruiker die niet snapt hoe ik zoveel pech kon hebben, een pissige handelaar in elektrische scooters die het niet leuk vindt hoe ik me uitlaat over elektrische scooters en een man die op zoek was naar een elektrische scooter en mij vraagt wat hij nu moest doen. Allen heb ik zo goed mogelijk van antwoord voorzien, maar ik wil er hier ook nog wel wat over schrijven.

Ten eerste: wat ik schrijf is onderverdeeld in feiten en een mening. De text over de defecten die heb gehad en de andere zaken waar ik tegenaan liep zijn feiten, de text over wat ik vind over elektrische scooters in het algemeen is een mening. Daar kun je het mee eens zijn, of niet. Ik zou zelfs ongelijk kunnen hebben en ik ben me daarvan bewust ook. Maar naar aanleiding van wat ik zelf meegemaakt heb, en de ervaringen van anderen, heb ik deze mening gevormd en op dit moment sta ik daar achter. Als iemand zeker weet dat deze mening niet klopt, dan staat het hij of zij natuurlijk altijd vrij om met onderbouwde argumenten of bewijzen te komen die mijn mening weerspreken. Zoals iedereen die mij mailt weet ga ik een discussie niet uit de weg, en als het interessant genoeg is wat je mailt wil ik het nog wel op deze website plaatsen ook.

Positiever nieuws: ik ben lid van de ODE, de Organisatie voor Duurzame Energie! Vandaag ontving ik twee mooie tijdschriften, de BODE en de WindNieuws. Beide mooie bladen, zowel qua uitvoering als qua inhoud.

Ik ontvang nog regelmatig mails over de elektrische scooter, waarom ik daar niet meer over schrijf en waarom de website die ik daarvoor gemaakt heb uit de lucht is. Helaas is het experiment “elektrische scooter” niet zo gelopen als ik gehoopt had.

De eerste scooter die ik kreeg ging direct kapot. De leverancier heeft deze, heel netjes, direct vervangen door een andere. Deze leek het eerst prima te doen, maar al snel liep ik tegen diverse problemen aan. Zo is de piep van de richtingaanwijzer zo luid dat mensen denken dat je toetert. Er bleek geen manier mogelijk om deze piep weg te nemen of zachter te maken. Er zit een onbalans in het achterwiel die bij hogere snelheden vervelend is. Het verbruik is bijna drie keer hoger dan in de specificaties aangegeven (2,5 kWh per 100 km vs. 6,6 kWh per 100 km). Verder bleek vanuit stilstand wegrijden op enige vorm van omhoog hellend terrein onmogelijk. Als laatste merkte ik op de langste ritten die ik gemaakt heb (± 35km) dat de scooter al dusdanig sloom werd dat het niet meer verantwoord was om veilig tussen de auto’s te rijden.

En daarna ging hij nog stuk ook. Na een paar km rijden lijkt het alsof er iets oververhit raakt o.i.d. want de scooter valt dan stil. Na een seconde of 30-60 doet hij het dan wel weer, maar dat is natuurlijk niet iets wat moet gebeuren.

Twee defecte scooters achter elkaar hebben mijn enthousiasme voor, en vertrouwen in de huidige generatie elektrische scooters volledig weggenomen. Ik heb een paar mailtjes ontvangen van mensen die soortgelijke problemen hadden met elektrische scooters van andere merken. Dat sterkt mij in de mening dat de huidige generatie van elektrische scooters een product is wat nog niet helemaal ‘af’ is.

Gelukkig is de leverancier zo netjes – het moet gezegd worden – dat ze de defecte scooter zonder veel discussie terugnemen. De scooter staat op dit moment in de schuur te wachten op ophalen door de leverancier.

Mocht iemand op dit moment overwegen om een elektrische scooter te kopen, van welk merk dan ook, dan kan ik je alleen maar aanraden om een testperiode af te spreken om te kijken of hij echt aan je eisen en wensen voldoet, of een recht op retour.

Ik ga pas weer met elektrische scooters aan de gang als er a) veel betere accu’s beschikbaar zijn, lithium-gebaseerd b) ze in Europa of Japan geproduceerd zijn, dus met een degelijke kwaliteitscontrole en c) als er anderen zijn die het voortouw genomen hebben en een dergelijke scooter vóór mij getest hebben.

Als iemand een slechts weinig gedragen (< 150km) helm + level 3 bromfietsslot over wil nemen, dan kan dat…

Gisteren ben ik op bezoek geweest bij Niels Thijssen, die een mooie 1700Wp installatie op het platte dak van zijn garage heeft staan. Samen met Peter Segaar van polderpv.nl en Jeroen van Agt van olino.org konden we ons tijdens het schitterende weer vergapen aan zijn mooi felblauwe panelen.

De panelen op de garage en schuur

Mooie polykristallijne panelen

Niels trots bij  twee van de drie Soladin 600′s

Na gezellig bijpraten bij Niels thuis vertrokken we naar de lokale Griek om daar lekker te eten. Op de terugweg leidde Niels ons langs een lokale snackbar met veel zonnestroompanelen op het dak. De eigenaar zag ons foto’s nemen en sprak ons vriendelijk aan. Het bleek dat deze snackbar zeer veel duurzame maatregelen had genomen. De zonnestroompanelen zijn natuurlijk het meest opvallend, maar daarnaast maakt dit bedrijf al op vrij grote schaal gebruik van zuinig LED-verlichting. Nog veel grotere besparingen op de energierekening worden bereikt door de restwarmte van het koken te gebruiken voor de verwarming en airconditioning. Ook doet de eigenaar veel aan afvalscheiding en -vermindering waardoor de vuilcontainer veel minder vaak hoeft te worden geleegd. In de paar jaar dat hij hiermee bezig is, zo vertelde de eigenaar, is de omzet verdrievoudigd maar tegelijkertijd zijn gasrekening gedaald en de elektriciteitsrekening met slechts 10% gestegen. Dat is nog eens slimme groei! In de planning zit nog een WKK op afgewerkt frituurvet. Voor veel van zijn duurzame aanpassingen heeft de eigenaar het helaas aan de stok gehad met vele partijen – buren, energiebedrijven, gemeente – maar dat heeft hem niet tegengehouden. Zo zie je maar: slim en duurrzaam ondernemen kan gewoon. Je moet het gewoon doen. Als ik ooit eens in de buurt van Gennep een hapje wil eten dan weet ik waar ik dat ga doen.