Mitsubishi i-MiEV
A few weeks ago I stumbled upon an article in the newspaper Dagblad de Limburger about the Mitsubishi i-MiEV, a compact electric car which Mitsubishi is now starting to really mass-produce. Readers could send an e-mail with some personal details and a motivation why they should test drive the i-MiEV. Because I’m interested in electric cars I sent an e-mail, and to my surprise I received an invitation to come to Sittard for the test drive. Today I went to beautiful, hilly Limburg for the test drive.
The Car
De Mitsubushi -MiEV is derived from the Mitsubishi i, a car which is only sold on the Japanese market. This car falls into the the ‘kei-car-class‘ which sets restrictions on size and engine power. Car in this class enjoy huge tax benefits and are very popular in Japan. MiEV stands for ‘Mitsubishi innovative Electric Vehicle’ and if I understand correctly this suffix will be used to name all Mitsubishi’s electric cars. De drive train is remarkable because all the components are in the rear of the car, under the double bottom. This configuration made the car very suitable for conversion to electricity. The electric motor is also rear-mounted, while the batteries are mounted a bit more to the center of the car under the double bottom. This makes for a very roomy interior and also for a low center of gravity, which is good for road handling. The wheels are placed on the four corners of the car, which also contributes to the roomy interior.
Mitsubishi i-MiEV
The i-MiEV has a 16kWh lithium-ion battery which, under ideal circumstances, should give the car a range of 160km. In the real world this will probably be closer to 130km. Charging can be done in two ways: with the built-in charger from every normal 240V wall socket, in which case a full charge will take about seven hours. If a fast-charge station is available the i-MiEV can be charged for eighty percent in thirty minutes. Unfortunately non of these fast-charge stations are installed anywhere outside of Japen, so this option can be used (yet). Mitsubishi has started mass-production of this car (no hand-built conversion) and they intend to build 30.000 cars per year. The first cars are expected to come to Europe by the end of 2009, while large scale sale should start by the end of 2010. At first the cars will only be sold to fleetowners and (local) governments because they ofter have transport requirements which fir the properties of an electric car. The car is driven by day and charged at night.
‘Normal’ sale to consumers will start beyond 2010, the reason for is this the expected price: about € 38.000. Very few consumer will want (and are able to) pay that much money for a car. What the price eventually will be is hard to say, even when large numbers are produced, because it depends on many factors like incentives, subsidies, tax breaks, CO2-taxes, etc. Also, the number of people willing to pay extra for an electric car depend on how fast buyers could recoup the extra expenditure with the lower running costs.
The test drive
Newspaper Dagblad de Limburger had invited two Mitsubishi representatives to give a presentation about the car. After that the participants would make test drives in twos. The eight participants were chosen out of 118 ‘contestants’, and were of diverse age and background. The was obviously done to get as many diverse views on the car as possible. While waiting for my turn to drive, some very interesting conversations developed.
The first two participants left with one of the Mitsubishi reps for the test drive around Sittard. Unfortunately they misjudged the distance and used much more energy from the battery than expected. All the next test drives were made by three people, each driving for a third of the distance. I was in the second group.
The inside of the car
One funny detail, at least for me, is that the car we were driven had the steering wheel on right (I would say: wrong 
) side of the car, because it imported directly from Japan and the Japanese drive on the left side of the road. De production models made for the European market will of course have the steering wheel on the leftt side. Because the car is quite compact, and also because its an automatic and you hardly have to touch the gear stick, this was no problem at all. Somewhat confusing was the fact that the switches for the turning signals and windshield wipers were the wrong way around, so that quite a few test drivers switched on the wind shield wipers before turning 
The inside of the car is quite spacious, more so than I expected from it outside dimensions. I started my test drive on the back seat and there was ample headspace, while this is problem for me even in larger cars. Leg space was limited – my knees touched the chair in front of me but it didn’t help that the driver was quite tall and slid his chair all the way back. For smaller people legroom would be ample. Don’t forget: this is not a car in which you will travel many hours on end; so a bit of discomfort doesn’t really matter. When I moved to the drivers seat legroom improved greatly. Because I don’t own a car myself I drive many different cars, and in many models my knee touches the starter key, which is uncomfortable and it could be dangerous in a crash. Not so in the i-MiEV. Headroom in the front seats is also ample. The car is quite narrow, and I did notice my right shoulder was touching the side window, but the fact that I noticed it could also have been caused by the fact that I’m not used to a window on my right side. The chairs are nice and hard and straight up, just how I like it. The steering wheel felt nice to hold and rotate (I have no idea why), I do think it is a bit smaller than in most cars. Although I didn’t touch it I saw a climate control system which is operated by three large knobs on the dahsboard. The stereo is mounted high up on the dashboard and is within easy reach. In short: the i-MiEV is nice place to stay. The instrument panel is dominated by a large dial which shows how much energy the car is using at the moment. This dial can also indicate a negative energy flow, which happens when one lets go of the accelerator and breaks gently, which causes the motor to work as a generator and feed electricity back into the battery. The speedometer is in the middle of the instrument panel, and its digital instead of a dial with a needle. I don’t like that as you have to consiously read the displayed number and compare it to the speed you want to drive, whereas you can glance casually at a dial with a needle and estimate how fast your going. But maybe it just takes a bit of getting used to. There’s of course a ‘fuel gauge’, showing how much energy ther’s left in the battery, and a little light with the text ‘ready’ to show when the car is ‘on’.
i-MiEV
When starting an electric car on of the most noticable things is that, well… nothing happens. A few lights light up on the instrument panel but there’s no engine idling, nothing, just silence. The only indication that ‘something’ is happening is the few seconds of faint humming from the vacuum servo. Because electric motors have their maximum torque over a very broad range of their rpm their is no need to change gears, and so the i-MiEV has no manual transmission stick. The car drives like an automatic transmission – only without the ‘shocks’ when the gear ratio is changed, just a smooth acceleration. After putting the stick in ‘D’ (Drive), you can take your foot of f the brake and the car will slowly crawl forward, just like a ‘normal’ automatic. When you press the accelerator the i-MiEV wil accelerate and, after a bit of experimenting, this can be done quite briskly.
Driving was surprisingly normal, the car drives like you’d expect from a car of this size and in this class. De suspension is a bit on the weak side, but most people will probably experience it as comfortable. When cornering fast the car leans over a bit due to its weight and suspension, but again, no surprises here. I think the magic word when driving the i-MiEV is ‘normal’. It’s clear the Mitsubishi engineers worked hard to make the car look and feel as much as a fossil car as possible. When you press the accelerator, the car goes faster, when you press the brake the car slows down and when you turn the steering wheel you go around a corner. Try as I might, there is actually nothing truly remarkable I can tell about driving the i-MiEV. I think that’s a smatr move by Mitsubishi, because especially in the area of cars, people don’t like large changes. The only tow thing obviously different and better are the high torque of the electric motor and the fact that there’s no engine noise.
When driving at low speeds the electric motor is completely silent and we could talk without raising our voices. At higher speeds there is some wind- and wheelnoise, but its not loud and without the noise of a petrol engine the interior is quite silent. Above 80km/h the electric motor becomes audible as a very faint whistle, but I erally had to strain my ears to hear it – while I was sitting on the back seat. When releasing the accelerator and lightly pressing the brake the car uses the electric motor as a generator, converting the kinetic energy of the car back to electricity and charging the battery. This has been set up to feel exactly like engine braking in a petrol car. When there’s a need for faster deceleration the normal friction brakes are applied, converting the kinetic energy of the car to heat as in any other car.
The gear stick has several positions, apart from the normal ‘D’ there’s for instance ‘Eco’. When that’s engaged the car accelerates a bit slower while the regenerative braking is a bit more agressive which can increase the range somewhat. Another mode is ‘B’ which increases regenerative braking even more, which is for use in long, steep descends so that you don’t overheat the normal brakes. Under normal circumstances probably only modes ‘D’ and ‘P’ (Park) will be used, making the car very easy to operate.
Conclusion
Judging by the test drive I made today, I think that Mitsubishi has succeeded in producing a fun and practical electric car. Besides the high torque of the electric motor and the absence of engine noise driving the i-MiEV is indistinguishable from driving a comparable ‘normal’ (oldfashioned?) petrol car. A real-world range of about 130km is ample for nearly all drives that people make. I remember having read somewhere that something like 90% of all drives made are 50km or less, so well within range of the i-MiEV.
The high price seems to be the i-MiEV’s biggest problem. It will have to come down and/or the price of petrol will have to go up before a car like this becomes financially attractive for a large group of customers. Both a well-equipped Twike and the Th!nk cost about the same and face the same problem.
The car is very heavy for its size, it weighs 1080kg. It isn’t really noticable when driving the car, but because it’s obviously best suited for the city I would have liked a much lower weight. With a weight this high this car is very unfriendly for weaker road users like pedestrians and cyclists. Also, a lower weight would lower its energy consumption and thereby increase its range. Unfortunately, lowering the weight would probably mean using ultralight metal alloys and synthetic fibers which would furter increase the price making this not a viable proposition at this time. And then, the question I always ask myself after a test drive: would I buy this car?
De laadaansluiting
The answer is no, not at this time. I don’t need a car, fortunately I can go nearly anywhere I need to by public transport and bicycle. When this isn’t possible I can borrow a car, but it doesn’t happen often. Then there’s the price. If I would need a car, I would certainly consider this car. It was ample range, as I live very close to the center of the Netherlands I can drive nearly anywhere on a charge. But the price… I simply can’t afford a €38.000 car at this moment, even if the total cost per km are lower than a equivalent petrol car.
If I would need a car in the future, and if the price will have come down by then, this car of one like it would certainly be an option. The great thing is: our solar panels produce about 200kWh per year more than our consumption, and the i-MiEV could drive about 1500km on that surplus. Even if we were to drive 15.000km per year, and we would like to generate all the electricity for that by solar panels we would have to double the size of our installation. That’s less than I thought.
I’ve had a great day today, met interesting people and had the opportunity to drive a high-tech car. Many thanks to Mitsubishi, Dagblad De Limburger and my fellow test drivers!
Kijk, Jeroen, dit is nog eens een uitgebreide en mooie review, dankjewel!
Ongelooflijk, wat jij alleen al uit je zonnepanelen haalt. Hoe weinig verbruik jij eigenlijk aan elektriciteit per jaar dan? Gek overigens, dat tenminste drie mensen min of meer tegelijk en onafhankelijk van elkaar zeiden dat 20.000 aanvaardbaar zou zijn voor deze auto. Zoals de eerste heer in Dagblad de Limburger al aangaf: Een vergelijkbare benzine-auto zou tot 13.000 kosten. En je wil best flink wat meer betalen voor een elektrische auto, maar niet zó veel meer. Voor 20.000 zouden ze echt als warme broodjes gaan!
En dan kom ik ook nog even terug op mijn punt van een gezinshond. Bij het bouwen voor de Europese markt zouden de Japanners rekening moeten houden met de gezinshond die achterin rechtop moet kunnen zitten en zo mee kan naar het bos. Zeg maatje Golden Retriever, 65 cm schofthoogte. In een Smart past zo’n hond achterin (mijn hond zelfs). Voor de Imiev zou dit misschien maar 10 cm hoogte betekenen. Een kwestie van hier rekening mee houden in het ontwerp van de motor: Een klein tikkie breder, en 10 cm. minder hoog. Volgens mij ben je er daarmee al. (?) Honda is er blijkbaar wel nogal mee bezig:
http://www.honda.co.jp/dog/
Niet elk gezin met opgroeiende kinderen heeft trek in een stationcar of een ander type “bak”. Waarom zou je dat willen, een enorm verbruik, een enorme wegenbelasting, een enorme verzekeringspremie, een enorme hoeveelheid uitstoot? Omdat je ooit eens met een volgeladen bak *misschien* op vakantie gaat naar de camping?
Terwijl je de rest van de tijd alleen zit, of maar korte ritjes maakt met het hele gezin + hond. Zo’n Imiev zou beslist een keuze voor mij zijn als hij onder de 20.000 komt, en als de hoogte van de kofferruimte maar *iets* groter had kunnen zijn. Beetje jammer wel. Jonge gezinnen in deze samenstelling: 2 kids + hond, zijn bij uitstek degenen die bezig zijn met natuur en milieu, de toekomst van hun kinderen en kleinkinderen straks. Niet de lease-boys en sportscar-freaks, voor hen is het louter imago. Zou iets zijn waar de fabrikanten wel eens bij stil mogen staan imho.
Voor de rest vind ik hem verbazingwekkend ruim van binnen. Ik zat met mijn 1.73 heel comfortabel achterin (benen gestrekt vooruit) èn voorin. Hij gleed voor mijn gevoel zoevend weg, van hellen in de bocht was wat mij betreft juist absoluut geen sprake (zoals ik dat van andere auto’s wel degelijk ervaar). Hij voelde eigenlijk degelijker aan dan elke andere auto waar ik ooit in reed
En ondanks dat stuurde hij bijna als een fiets, ik draai, hij draait. Enorm intuïtief, enorm wendbaar.
Wat drempels betreft: Ik maakte steeds opnieuw de fout om af te remmen tot bijna stilstand, en dan toch weer een beetje gas te geven, terwijl hij zo snel vooruitsprint. Volgens mij moet je eigenlijk gewoon niets doen en het voertuig zelf omhoog laten kruipen
Oh ja een sensor voor fietsers/voetgangers… die een geluidje afgeeft om hen te waarschuwen als je te dichtbij bent, lijkt me uitstekend. Scheelt een hoop ongelukken denk ik… want hij is gewoon echt TE stil. Ik woon vlakbij een knoopunt van autowegen: Lijkt me héérlijk als die herrie voorbij is en alles min of meer geruisloos voorbijzoemt, zonder dat mijn kinderen al die troep inademen die benzine-auto’s afgeven…
(ik hoop dat andere deelnemers jouw website ook gaan opzoeken en misschien nog wat uitgebreider willen reageren hier…)
@imma: Dank je voor het compliment
Over de hond: net zoals met de zonnecellen op het dak geldt hiervoor dat het voor de fabrikanten kennelijk niet interessant is om deze auto geschikt te maken voor vervoer van een grote hond. Fabrikanten zijn niet geïnteresseerd in het maken van een handige auto, die zijn geïnteresseerd in het verkopen van zoveel mogelijk auto’s van een bepaald type. Daarvoor kijken ze goed naar wat de doelgroep wil en doet, en daar hoort bij deze auto het vervoeren van een grote hond kennelijk niet bij. Jij hoort kennelijk bij een heel kleine doelgroep, want een auto die aan jouw eisen voldoet (compact maar toch ruimte voor en grote hond) wordt niet gemaakt.
Het is een mooi voorbeeld van een stukje afhankelijkheid, waar we het dinsdag over hadden. Jij ziet je auto als een stukje onafhankelijkheid, maar aan dit soort zaken zie dat je van meer mensen en factoren afhankelijk bent dan je denkt. Het is alleen wat meer verborgen dan bij bijvoorbeeld het OV.
En over een sensor voor fietsers/voetgangers… ik weet niet of je die kant wel op moet. Ik heb nu in meerdere elektrische voertuigen gereden en ik merk dat als de chauffeur van het voertuig er maar op anticipeert dat zijn voertuig weinig geluid produceert er weinig aan de hand is. Simpel gezegd: kijk goed en rijd langzamer. Beter voor zowel veiligheid als energieverbruik.
Vergeet ook niet dat elektrische voertuigen een nieuw verschijnsel zijn, en dat voor grote groepen mensen verandering ‘moeilijk’ en ‘eng’ is. Toen de eerste auto’s op de weg verschenen moest er een man met rode vlag vooruit lopen, want auto’s konden paarden en voetgangers aan het schrikken maken. Nu weten we niet beter. Als elektrische voetuigen meer gemeengoed worden, weten we niet beter.
En je schrijft dat juist jonge gezinnen met kinderen bezig zijn met milieu/duurzaamheid. Dat is niet wat ik in de praktijk zie. Die zijn juist bezig met de dagelijkse beslommeringen, gauw de kinderen naar school, gauw naar het werk, gauw boodschappen doen, paar keer per jaar op vakantie. Juist bij gezinnen lijken de gedachten over duurzaamheid verder weg dan ooit. Misschien komt het doordat iedereen zo druk is (of druk doet), mogelijk ook omdat het runnen van een gezien al veel geld kost waardoor er minder geld overblijft om duurzame maatregelen te nemen. Dit is jammer, want juist als je kinderen hebt zou ik denken dat je ook nadenkt over de (verre) toekomst van die kinderen. Helaas werkt de mens kennelijk niet zo.
Hey Jeroen… eventjes: Beg to differ over die jonge gezinnen hoor. Jij kent andere jonge gezinnen dan ik, dat is wel duidelijk… Als je bij voorbeeld zelf geen kinderen wil, zou het zómaar zo kunnen zijn dat je een houding hebt van “na mij de zondvloed!” Dat hoeft niet zo te zijn, maar het kàn.
Iemand met kinderen kàn en màg niet zo denken. En waar deze gezinnetjes menen met een enorme dure energieslurpende bak te moeten rijden, snijden ze zichzelf niet alleen metéén maar ook op den duur, voor wat voor planeet ze nalaten aan hun kinderen, in de vingers.
Mijn doelgroep is niet klein, integendeel: Die is volgens mij enorm, alleen is het te weinig onderzocht. Daarom verbaas ik me ook hierover, en de ‘instructeur’ deed dat met mij. (die heeft zelfs 2 grote honden… nou ja dat wordt dan toch een bak :-p)
Ik zweer het je dat deze auto als een gek zou verkopen als hij onder de 20.000 zou blijven, *juist* voor deze doelgroep: Opgroeiende kinderen en een huishond voor de wandelingen in de vrije natuur die op enige afstand is.
De honda houdt er heel handig wel al heel lang rekening mee, zie de Jazz: Compact, handig, niet te duur, en al deze ingrediënten passen erin. (incl. de hond, getuige de honda-dog-site). Nee, sorry, maar òf jij kent alleen die mensen die werkelijk louter alleen om zichzelf geven en niet ééns om de toekomst van al onze kinderen, òf je hebt last van een hardnekkig vooroordeel
Onze interviewer was met name ook heel geïnteresseerd juist in die opmerking, omdat hij ook hoort tot deze doelgroep. (kids, middelgrote hond, zorgen over de toekomst)
De meeste jonge gezinnen zijn verre van rijk, en moeten sappelen om rond te komen. Daarom wordt het vaak een grotere tweedehands kar. Iets nieuws, zuinigs, kan de gewone man gewoon niet betalen. Maar ik zweer het je: Zij zijn degenen die zich echt druk maken (jij ook uiteraard!) over de toekomst van deze aarde, en als ze de middelen hàdden om een compacte zuinige auto te rijden waar dat vehikel op vier poten nog redelijk zou kunnen zitten voor korte ritjes naar het bos, staan ze vóóraan, let maar eens op zodra dit betaalbaar wordt! Waarom, ook al omdat zij veel minder bezig zijn met ‘imago’ (sportief, groot, luxe). Een handig compact autootje met weinig energieverbruik om de maanden beter door te komen, relatief veel ruimte, dàt is wat een doorsnee jong gezinnetje wil. (Hond of geen hond).
(overigens heb ik deze auto http://images.thecarconnection.com/sml/2008-kia-rio-5dr-hb-man-copper_100054720_s.jpg
die ik nu heb, ook pas definitief kunnen aanschaffen toen ik zeker wist dat mijn hond er ook in kon zitten èn liggen. Hij moest relatief zuinig zijn, maar zonder voldoende ruimte had ik hem niet kunnen nemen. Zo kon bijvoorbeeld een Atos Multi prima, maar een Atos Spirit http://www.autoweek.nl/autotest/1026/Hyundai-Atos-Spirit-10i-SLX
absoluut niet, door de afgeschuinde achterkant. )
Het vreemde is, vind ik, dat men wel rekening houdt met het kratje bier en de boodschappentas die achterin moet kunnen staan, maar gewoon niet met onze doorsnee trouwe viervoeter. Of nou ja niet, niet iedereen altijd. In een Mitsubishi Colt past mijn hond prima
Ik snap niet waarom er ook geen 380/400v aansluiting mogelijk is voor de interne lader.
Vooral bij bedrijven, leasing enzo is dat wel een uitkomst.
Daarmee kun je wel veel meer energie laden t.o.v. de 230v, als de lader dan tenminste zo ontworpen is dat die daar gebruik van kan maken. En toepassen op de accu’s.
Wat betreft de accu-construtie moet dat wel kunnen, als dat wel kunnen bij een oplaadstation kan.
@GP500: een krachtstroom aansluiting is technisch prima mogelijk. Het probleem is echter dat dit duurder is omdat dan twee laders aan boord meegenomen moeten worden: eentje voor 240V en eentje voor 380/400V. Deze extra lader zal de auto nóg duurder maken dan hij al is, en dan krijgt Mitsubishi hem helemaal niet verkocht. Daarnaast heeft elke huis en elk bedrijf 240V-stopkontakten, terwijl 380/400V-kontaktdozen toch echt veel minder dik gezaaid zijn. Het is simpelweg een kwestie van marketing en doelgroepkeuze.
@imme: hetzelfde geldt naar mijn mening voor het kleine auto/hond-verhaal. Je maakt deel uit van drie doelgroepen: iemand die een compacte, zuinige auto wil, iemand die een grote hond heeft en iemand die met vier personen en de grote hond tegelijk weg wil. Alledrie de doelgroepen afzonderlijk zijn waarschijnlijk vrij groot, maar omdat je van alle doelgroepen tegelijk deel uitmaakt behoor je kennelijk tot een kleine niche. Het is voor autofabrikanten blijkbaar financieel niet interessant om auto’s te ontwerpen die beide doelgroepen tevreden stellen. Het is net zoals de zonnecellen in het dak van een auto: technisch prima mogelijk maar marketingtechnisch gezien kennelijk niet interessant genoeg om daadwerkelijk op grote schaal aan te bieden voor een redelijke prijs.
En over jonge gezinnen… je zou gelijk kunnen hebben dat we een ander soort gezinnen kennen maar wat ik in mijn omgeving zie is dat duurzaamheid toch echt geen hoge prioriteit heeft. Ik heb bij kennissen met kinderen wel eens gepolsd of er interesse was in duurzame maatregelen maar de respons was maar matig. Er staat bakken elektrische apparatuur op standby, tv en computer staan de hele dag als bewegend behang aan, het matig geïsoleerde huis wordt met een oudere CV-ketel de hele dag lekker op 21 graden gehouden en over de auto (vaak zelfs twee) durf ik maar helemaal niet te beginnen.
Alleen al bij de school schuin tegenover ons zie ik dagelijk het bewijs: het is een komen en gaan van gestresste ouders in veelal grote auto’s die gehaast hun kinderen droppen. De kinderen worden op de achterbank opgevoed en geleerd dat de auto het primaire vervoermiddel is. Ook hebben de ouders waarschijnlijk de illusie dat het erg veilig is om hun kind in anderhalve ton staal naar school te brengen, maar ongewild maken ze de omgeving van de school zeer onveilig. Ik blijf me verbazen, elke keer als ik het zie.
Nee, ik denk dat duurzaamheidsbesef in het algemeen niet bij jonge gezinnen te vinden is. Wat vreemd is, want zoals jij terecht opmerkt zou je juist als je kinderen hebt denken dat je beter over de (hun) toekomst na gaan denken. Maar kennelijk eisen de zorgen van alledag een hogere prioriteit op.
We komen er niet uit vrees ik jeroen, ik blijf van mening dat er echt ontzettend veel jonge gezinnen zijn die èn zo zijn samengesteld, èn zo denken als ik
Op zich worden er ook wel auto’s gebouwd voor deze doelgroep, nogmaals de jazz is een goed voorbeeld, maar de fabrikanten houden nog te weinig rekening met het feit dat juist deze groep mensen àls ze het zouden kunnen betalen naast hypotheeklasten en kids, beslist zouden kiezen voor compact en zuinig. Een hele tijd lang heb je baby’s, kleuters en kleine kinderen op de achterbank: Daardoor kan de auto lang klein blijven. Pas als de beenlengte snel toeneemt zoals bij mijn kinderen nu het geval is, is de beenruimte en hoofdruimte ineens van belang 
Over standbystand gesproken: Wie heeft dat nou ooit bedacht ook he
Waarom worden apparaten niet zó gemaakt dat je ze eenvoudig ècht uit en ècht aan kan zetten, zonder allerlei halsbrekende toeren te moeten uithalen met het verwijderen van stekkers. Moet de industrie dáár nou niet eens iets aan doen? Zo haal ik bijvoorbeeld steeds de stekker van mijn broodbakmachine eruit als ik niets bak, maar dat kost me nogal wat kracht en pijn. Ik doe het echter toch, want het ding heeft een display dat constant brandt, echt volstrekt zinloos. En ik ben niet handig genoeg om zelf een schakelknop o.i.d. te maken. Ik wil de UIT-knop terug!
op http://www.limburger.nl/article/20090617/REGIONIEUWS01/990330470/1030/weer ook weer een reactie trouwens van iemand die het allemaal goedbedoelde onzin vindt…
Over duurzaamheid en jonge gezinnen: ik denk dat Jeroen er inderdaad dicht bij zit met zijn constatering dat jonge gezinnen nu over het algemeen niet veel op hebben met duurzaamheid. Het leeft niet bij ze, maar tegelijkertijd is dit juist wel een groep waarvoor de duurzaamheid heel wat te betekenen kan hebben. Ten eerste een betere leefwereld voor hun nu nog jonge kinderen, ten tweede kostenbesparing in het dagelijks leven. Dat laatste is een duidelijk voordeel waarvan de jonge ouders ‘gewoon’ bewust zouden moeten worden; het eerste vereist voor velen een omslag in het denken en is daarmee gewoon lastiger. En duurzaamheid is voorlopig nog niet ‘hip’ of zo. Hoewel, misschien hebben we eind 2009 eens een beter woord van het jaar dan ‘swaffelen’…?
Maar nogmaals de kostenbesparing: die kan en moet de doorslag geven voor duurzaamheid bij jonge gezinnen. Die zware auto slurpt te veel en heeft te hoge vaste lasten, dus dat kan wel wat lichter. En af en toe de fiets pakken om samen met de kinderen naar school te rijden. Enzovoort enzovoort. Jonge gezinnen vormen dus potentieel een grote doelgroep.
tenslotte terug naar de autofabrikanten: met het bovenstaande inzicht zouden ze dus best wel eens richting jonge gezinnen mogen gaan denken
@imme/martijn: er schoot me nog iets te binnen waardoor ik er zeker van ben dat in het algemeen (uitzonderingen daargelaten) jonge gezinnen niet relatief geven om duurzaamheid. Ik kom met enige regelmaat op bijeenkomsten die iets met duurzaamheid te maken hebben, ALV’s van verenigingen etc. Als ik kijk welk publiek daarop afkomt (en daarvan afgeleid: welk publiek lid is van dergelijke verenigingen en dus geïnteresseerd is in duurzaamheid) dan zijn dat voornamelijk:
a) Mannen
b) Ouderen
c) Jongeren
d) Nauwelijks ‘jonge-gezinnen-leeftijd-mensen’; 30-45 jaar
Waarom belangstelling voor duurzaamheid iets is wat voornamelijk mannen treft heb ik me wel ens afgevraagd (http://www.solarwebsite.nl/2009/03/ladiesfirstnu/) maar het is me nog steeds niet geheel duidelijk. De belangstelling van ouderen kan ik me voorstellen, die hebben over het algemeen moeilijke tijden doorgemaakt en maken zich zorgen dat dat door Peak Oil etc. weer terugkomt. Ook de belangstelling van jongeren is te verklaren: het gaat om hun toekomst.
Het gebrek aan belangstelling van jonge gezinnen kan ik niet verklaren, het zal wel iets met de druk van het dagelijkse leven te maken hebben. Als je allebei hard werkt om je kinderen naar school te sturen etc., is er misschien geen energie meer over om na te denken over duurzaamheid. Het is jammer, het is ongelooflijk, het is iets wat als de wiedeweerga zou moeten veranderen maar het is helaas waar.
“@GP500: een krachtstroom aansluiting is technisch prima mogelijk. Het probleem is echter dat dit duurder is omdat dan twee laders aan boord meegenomen moeten worden: eentje voor 240V en eentje voor 380/400V. Deze extra lader zal de auto nóg duurder maken dan hij al is, en dan krijgt Mitsubishi hem helemaal niet verkocht. Daarnaast heeft elke huis en elk bedrijf 240V-stopkontakten, terwijl 380/400V-kontaktdozen toch echt veel minder dik gezaaid zijn. Het is simpelweg een kwestie van marketing en doelgroepkeuze.”
Elk bedrijf heeft een krachtstroom aansluiting, al is het alleen maar voor hun veels te grote Airconditioning-unit.
En nee geen 2 laders gewoon 1 die 380-3fasen kan, die doet het ook prima met 1 enkele fase.
Maar je hebt wel gelijk dat er midner krachtstroom is.
Maar is dat niet inmens veel makkelijker dan speciale laadpunten.
Dat scheelt investering en materialen en is duurzaamheid niet waar het jou iig om draaid.
En over zonnepanelen, nee dat werkt niet.
Maar ik zie wel een plaats voor verwerkte zonnecellen.
Met de flexible cellen.
Geintegreerd in het achterraam (in combo als ontdooier) en in de glasen panoramo daken die een Citroen b.v. zitten.
Geintegreerd is het een leuke extra, mss maar 1%. Maar dat is ook wat men aerodynamica doet.
Ps: duurzaamheid, het modewoord voor de nitwits. Maar jah ik meen dat echt!
Pingback: SolarWebsite.nl – information and news about renewable energy, electric cars and the World Solar Challenge » Blog Archive » Impressie Ecomobiel 2010 beurs